Adam kapıyı açtığında polislerle karşılaştı. Heyecanla sordu:

- Bir şey mi istediniz efendim?

Komiser olanı cevap verdi:

- Evinizi soyan hırsızı yakaladık beyefendi.

Adam, genci bir müddet süzdükten sonra; “Buyurun, içeri girin!” diye kenara çekildi. Hep birlikte oturma odasına geçtiler. Adam, önce polislerin sonra da gencin elini sıktı.

- Geldiğinize sevindim. Bu gençle tanışmayı da çok arzu ediyordum.

Polislerden biri lafa karıştı:

- Bu delikanlı sivil polis değil, hırsızdır.

- Hırsız olduğunu biliyorum ama, şimdi şikâyetçi değilim artık.

Herkes şaşırmıştı. Adam, misâfirlere şeker ikrâm ettikten sonra konuşmaya devam etti:

- Evim soyulmadan önce, geç vakitlere kadar oturur, hâliyle sabah namazlarına bazen kalkamazdım. Ve çok istediğim hâlde, günde bir sayfa bile Kur’ân-ı kerîm okumaya vakit bulamazdım. Kıldığım namazlar da, aceleden hep yarım yamalak olurdu. Delikanlı, beni bu gafletten kurtardı. Çünkü televizyonumu çalmıştı.

Cüneyd Suâvi