En son teknolojik buluşların sergilendiği “Robotlar Fuarı”nı dolduran yüzlerce kişi, engebeli araziler için geliştirilen insan şeklindeki modellerin yarışmasını seyrediyordu. Her biri on binlerce dolar kıymetindeki robotlardan bazıları, önlerine konan engellere ayak uyduramayıp devrilirken, bazıları da metal gövdelerine yerleştirilen bilgisayarlar marifetiyle ayakta kalmayı becerebiliyor ve meraklı seyirciler tarafından büyük bir hayranlıkla alkışlanıyordu.

Yarışmanın sonlarına doğru kalabalık arasından sıyrılan 6-7 yaşlarındaki bir çocuk, robotlara ayrılan alana girdi ve aynı onlar gibi sallanarak yürümeye başladı. Küçük çocuğun sevimli hareketleri, kendilerini ruhsuz makinalara kaptıran seyircileri eğlendirip güldürmeye yetmişti.

Çocuk, birçok robotun takıldığı engelleri birer ikişer aşarak “mucid” olduğu söylenen kişilerin masasına geldi ve en önde oturan gözlüklü adama dedi ki:

— Bu robotların büyük işler becereceği söyleniyor. Hem de çok değerliymişler, öyle mi?

Adam, kendinden emin cevap verdi:

— Elbette. Bunların hiç birine paha biçilmez.

Çocuk, titrek bir sesle ilâve etti:

— Ama çoğu devrildiler. Hâlbuki ben yıkılmadım.

Masa başındakiler, ufaklığın sözünden birşey anlamamıştı. Bakışlarını ondan çevirip robotlara yönelttiler.

Çocuk, yerine dönerken yine sallanmasına rağmen, doğuştan sahip olduğu kalça çıkığına artık üzülmüyordu.

Cüneyd Süâvi (Hayatın İçinden)

• Yerler sık sık temizlenir.
• Gaz kokusu gelir gelmez, kapı ve pencereler açılır.
• Yiyeceklerin yanına temizlik maddeleri konulmaz.
• Ocak ve fırından alınacak her şey için kuru tutaç kullanılır.
• İçinde patlayıcı ve çabuk alev alan maddeler (benzin, ispirto,
gaz vs.) mutfağa sokulmaz.
• Tehlikeli durumlarda telâşlanılmaz.
• Kibrit iyice söndürülmeden atılmaz.
• Yüksek yerlerden birşey alırken sağlam sandalye veyâ
tabureye çıkılır.
• Konserve kutularını açarken, açacak kullanılır.