Sevgi, insanın elinde olmayan bir duygudur. İffeti, yani nâmusu korumak şartı ile birisine karşı sevgi duymakta bir mahzûr yoktur. Hattâ iffetini koruyarak sevgisini gizlemek çok sevaptır. İffetli kimse, hayâ sahibidir, yani günâh işlemeye utanır.

Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

"Kim, âşık olup, aşkını gizlese, iffetini muhâfaza edip, sabrederse, Allahü teâlâ, onun günâhlarını affederek Cennetine koyar."

"Âşık olup, iffetini muhâfaza ederek ölen şehiddir."

"Hayâ îmândandır."

"Hayâsı olmayanın îmânı da olmaz. Îmânsız da Cennete giremez."

"Hayâ ile îmân, beraber bulunur. Biri giderse, öteki de gider."

"Herkesin yanında Allahtan utanmayan, gizlide de utanmaz."

"İffetli olmak isteyeni, Allahü teâlâ iffetli kılar."

Demek ki, dinimizde iffeti muhâfaza etmek ve sevgisi sebebiyle günâh işlememeye sabretmek, çok sevaptır. Çünkü, genel olarak birisine sevgi duyan kimsenin, kendisini günâh işlemekten alıkoyması zordur. Zor olan işleri başarmanın sevabı da büyük olur.