“İstanbul’da Sarayburnu’na yaklaştığımız sırada, birden kendimi Müslümanların sultanının sarayı önünde buldum. Sanki herşey bir büyücünün sihirli değneğiyle bir anda değişmişti. Karşımda, güler yüzlü tepeler arasında güzel bir nehir gibi akan Boğaziçi kıvrılıyordu. Sağ tarafta Asya toprağı, Üsküdar vardı. Avrupa soluma düşüyordu. Bir kanala benzeyen Boğaziçi gitgide genişleyip derinleşiyor, muazzam bir liman hâlini alıyordu. Bu liman tabii bir koydu. Demir atmış bir dolu büyük geminin çevresinde irili ufaklı küçük gemiler ve kayıklar, oradan oraya dolaşıp duruyordu. Limanı iki yandan çevreleyen iki yayvan tepe, derece derece yükselen İstanbul ve Galata’yı gözlerimizin önüne seriyordu. Galata’nın, İstanbul’un, Üsküdar’ın irili ufaklı evleri kat kat dizilmiş olan bu üç büyük kentin uçsuz bucaksız genişliği, hemen her tarafta ayrı ayrı yükselen ve yer yer kümelenerek birbirine karışmış duygusu veren serviler, sayısız denecek kadar çok minareler, gemi serenleri, ağaçların değişik tonlardaki yeşillikleri, beyaz kırmızı evlerin renkleri, bunların altında mavi örtüsünü seren denizle, yukarıda başka bir mavi açan gökyüzü, bende derin bir hayranlık hissi uyandırıyordu.

İstanbul, dünyanın en güzel yeridir diyenler hiç de mübalâğa etmiyorlar...”

Hateaubriand (19. Yüzyıl Fransız yazar)

Nasreddin Hoca bir cimri tanıdığının evine gittiğinde, o kimse ona bayat ekmek ile bir tabak bal ikram eder. Maksadı balın fazla yenmemesidir. Hoca anlamamazlıktan gelir ve bayat ekmeği dişi kesmeyince, balı kaşıkla yemeye başlar. Ev sahibi der ki:

- Aman efendim! Bal ekmekle yenmez ise, insanın içini yakar.

Nasreddin Hoca hiç ses çıkarmadan balı bitirir ve cevap verir:

- Kimin içinin yandığını Allah biliyor.

2, 4, 5 ve 9 litrelik kaplarınız var. 9 litrelik su ile dolu. Bu suyu en az hamlede, 3 litrelik 3 parçaya bölebilir misiniz?          (Cevabı yarın)