MENKIBE - HÂLİD-İ BAĞDÂDÎ HAZRETLERİ

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, zamanının en büyük âlimi ve evliyâsı, ilim, irfân ve kerâmet kaynağı idi. Babası, Hazret-i Osman ve annesi, Hazret-i Ali soyundandır. Çok âlimlerden ilim öğrenmiştir. 1826 yılında vefât etmiştir.

Medine-i Münevvere’de bir kâmil velî aramakta iken, Yemenli bir zâta rastladı. Câhilin, âlimden nasihat istemesi gibi, ondan nasihat istedi. O zât da dedi ki:

“Ey Hâlid, Mekke-i Mükerreme’ye gittiğin zaman, edebe uymayan birşey görürsen sakın kızma, o kimseyi ayıplama!” Mevlânâ Hâlid hazretleri, bir Cumâ günü Mekke-i Mükerreme’de Harem-i Şerîf’e girdi. Bir köşede, siyah sakallı bir kimsenin arkasını Kâbe-i Şerîf’e dayamış olduğunu gördü. Kalbinden; “Bu kimse Kâbe-i Şerîf’e hürmet etmiyor, edebi gözetmiyor.” diye geçirdi. Tam o sırada, o kimse; “Ey Hâlid! Müminlere hürmet, Allahü teâlâ indinde Kâbe’ye hürmetten önce gelir. Bunun için yüzümü sana çevirdim. Medine’deki zâtın nasihatını unuttun mu?” dedi. Mevlânâ Hâlid hazretleri, bu zâtın büyük evliyâdan olduğunu anladı. Hemen elini öptü ve af diledi. Bu arada da kendisini irşâd etmesini istedi. O kimse buyurdu ki: “Senin irşâdın bu diyarda olmaz. (Eliyle Hindistan tarafını işaret edip) Ey Hâlid, sabreyle, irşâd edici seni bulur.”

Hacdan sonra, memleketinde ders vermeye devam etti. Bu sırada, zamanın en büyük velîlerden Şah Abdullah-ı Dehlevî hazretleri, bir talebesini Mevlânâ Hâlid hazretlerine gönderdi ve; “Selâmımızı söyleyin, bu tarafa gelsin!” buyurdu. Birlikte, Hindistan’a doğru yola koyuldular. Bir senede, o sırada Hindistan’ın başşehri olan Delhi’ye geldiler. Bir sene orada kalarak, Allahü teâlânın büyük ihsanlarına kavuştu. Tekrar memleketine dönerek çok âlim ve velî yetiştirdi. Kendisi, İmâm-ı Rabbânî hazretlerinin aşığı idi. Çeşitli ilimlerle ilgili, birçok kitaplar yazdı. Divân’ı ve İtikadnâme’si çok meşhurdur.