HİKÂYE - TAKVÂ VE TEVBE

Yıllar önce alışverişi her zaman kendisinden yaptığım, temiz ahlâklı, bir bakkal vardı. Ahmet amca... Bir sabah bundan kahvaltılık almaya gittim:
  - Selâmün aleyküm Ahmet amca! Mâlum her zamanki gibi kahvaltılık alacağım.
- Buyur, beğen beğen al!
- Sağol Ahmet amca, beni mahçup ediyorsun.
- Yoo sen herkesten başkasın. Allah için çok severim. Sen seç ben kutulara yerleştireyim.
- 10 tane yumurta, ekmek, çay, şeker... Süt de alayım.

“Aman Allahım, yanlış mı görüyorum, şimdiye kadar bu şişeleri görmemişim. Yoksa yoksa... Ahmet amca dünya işine mi dalmış...”
- Ne oldu niçin durdun?
- Kusura bakma, artık buradan alışveriş yapamam. Hadi Allaha ısmarladık...

Bu hâdise üzerinden uzun yıllar geçti. Bir gece geç vakit bir taksiye el edip hanımla bindik. Yol ıssızdı. Bu arada gözlerim dikiz aynasından şoföre kaydı.

Allah Allah... Ne korkunç adam. Yolda karşına çıksa eşkıya zanneder insan.  Aaa.. Bana dikti gözlerini, sanki öç alacakmış gibi bakıyor. Gözlerimi başka tarafa kaydırayım. Hâlâ bana bakıyor. Polis de gözükmüyor ki, bir bahaneyle insek. İşte durdu. Geri dönüp konuştu.
- Siz Nurullah Yıldız mısınız?
- Evet.
- Peki, bakkal Ahmet diye birini tanıyor musunuz?
- Evet tanıyorum.
- Ben onun oğluyum. Ne zamandan beri sizi arıyordum.
- Peki niçin arıyordun?
- Siz babamdan en son alışverişinizde hiçbir sebep yokken alışverişinizden vazgeçip gitmişsiniz. O sabah işe gitmeden babam çağırdı. “Oğlum dedi. Dün gece gözlerime uyku girmedi. En sonunda anladım ki; dükkânda içki satmaya başlamıştım. Demek ki; Nurullah bu sebeple alışveriş etmeyi kesti.”

Daha sonra dükkândaki şişeleri attı. Bir daha satmaya da  tevbe etti. Sizin de bilmenizi isteyip dedi ki: “Sana baba vasiyetidir bu. Eğer kendisine söylemeden vefât edersem, onu ara bul ve benim içki satmaktan tevbe ettiğimi bildir.”
- Demek bunun için durdun.
- Evet beyim. Ne zamandan beri üzerimde yüktü bu. Nihayet onun vasiyetini yerine getirdim.
- Yâ Rabbi! Ahmet amcanın tevbesini kabul et! Kabrini Cennet bahçelerinden eyle!.. Nurullah Yıldız