Âlim olmayan kimselerin, tefsîrden, hadîsten din öğrenmesi mümkün değildir. Meselâ, abdestin farzı, Hanefî’de 4, Şâfiî’de 6, Mâlikî ve Hanbelî’de daha fazladır. Tefsîr ve hadîsten abdestin farzını bile öğrenmemiz mümkün değilken, itikâdî konuları öğrenmemiz nasıl mümkün olur? İslâm âlimleri yıllarca çalışarak, Kur’ân-ı kerîm ve hadîs–i şerîflerden çıkardıkları hükümleri, kitaplara yazmışlardır.

Bir Müslüman, hangi mezhepte ise, mezhebine âit kitapları okur, dinini öğrenir. Zaten her Müslümanın, bir ilmihâl kitabı okumakla dinine âit lüzûmlu bütün bilgileri öğrenmesi mümkündür. Tıp kitabı okuyarak hastalıklara teşhis koymak, tedâvi ve ameliyatlara girişmek milyonda bir ihtimal de olsa belki mümkün olabilir, fakat Kur’ân ve hadîsten din öğrenmek mümkün olmaz. Her işi ehlinden öğrenmek lâzımdır. Fıkıh kitaplarını “Tabu” olarak gösterenler, “Dini Kur’ân ve hadîsten öğrenin!” diyenler, eğer câhil değilseler, dinde karışıklık meydana çıkarmak için çalışan kimselerdir.

Profesör, öğrencilerine stresle ilgili ders veriyordu. Su dolu bir bardağı kaldırıp dinleyicilere sordu:
"Sizce bu su dolu bardağın ağırlığı ne kadardır?"

Cevaplar 20 ile 500 gram arasında oldu. Bunun üzerine profesör şöyle dedi:
Gerçek ağırlık farketmez. Bardağı elinizde ne kadar süreyle tuttuğunuza göre değişir. Eğer bir dakikalığına tutarsam, problem yok. Bir saatliğine tutarsam, sağ kolumda bir ağrı oluşacaktır. Bir gün boyunca tutarsam, ambulans çağırmak zorunda kalırsınız. Ağırlığı aynıdır ama ne kadar uzun tutarsanız o kadar ağır gelir size.

Eğer sıkıntılarımızı her zaman taşırsak, er ya da geç taşıyamaz duruma geliriz. Yükler gittikçe artarak daha ağır gelmeye başlar. Yapılması gereken bardağı yere bırakıp bir süre dinlenmek ve daha sonra tekrar tutup kaldırmaktır. İşten eve döndüğünüzde, iş sıkıntınızı dışarıda bırakın! Evinize taşımayın! Yarın tekrar alıp taşıyabilirsiniz...