İmâm-ı Rabbâni’nin eseri Mektûbât’ta,
Şöyle buyuruluyor, bir gence nasîhatta;

Resûlullah her ne ki, beyân eylemişlerdir,
Beğenip, kalben kabul etmeye Îmân denir.

Onun bir tek sözüne, bile inanmamaya,
Veya doğruluğunda, biraz duraklamaya,

Yâni şüphe etmeye, Küfür adı verilir,
Böylece inanmayan, kimseye Kâfir denir.

Allahü teâlânın, Kur’ân-ı kerîminde,
Emrettiği şeylere, Farz denilir bu dinde.

Ve Kur’ânda açıkça, her ne ki, menedilir,
Bu şeylerin hepsine, bu dinde Haram denir.

Allahü teâlânın, açık bildirmediği,
Yalnız Resûlullahın, övdüğü, medhettiği,

Veyâhut devam üzre, ne amel etti ise,
Yâhut da yapılırken, görüp menetmediyse,

Bu şeylerin hepsine, Sünnet adı verilir,
Sünneti beğenmemek, küfür alâmetidir.

O'nun beğenmediği, şeylere Mekruh denir,
Bunlar, ibâdetlerin, sevâbını giderir.

Yapılması emir de, yasak da edilmeyen,
Şeylerin tamamına, Mubâh denir kâmilen.

Bu emir ve yasaklar, her ne ki dinde vardır,
Ef’âl-i mükellefîn, diye adlandırılır.