Birgün birkaç kişi gelip Mevlânâ hazretlerine sordular:

- Efendim! Allahü teâlânın velî kulları vefât edince, hayattaki gibi insanlara yardım edip, sıkıntılarını giderirler mi?

- Cenâb-ı Hakkın evliyâ kulları âhırete intikâl ettiklerinde, dünyadakine oranla daha çok tasarrufa sahip olurlar. Dünyadaki tasarruf hudutlu, âhıretteki ise hudutsuzdur. Ey dostlarım! Kılıç kınında iken kesmez. Kınından çıktığı zaman keser. Bize şefaat hakkı verilirse, elbette biz de sizlere şefaat ederiz.

Uzun yıllar önce Çinde Lili adlı bir kız evlenir ve aynı evde kocası ve kaynanası ile birlikte yaşamaya başlarlar. Birkaç ay sonra bitmez tükenmez gelin-kaynana kavgalarından ev, hem onun ve hem de annesi ile karısı arasında kalan eşi için çekilmez hâle gelmiştir. Birşeyler yapmak gerektiğine inanan gelin, doğru babasının eski bir arkadaşı olan baharatçıya gider ve derdini anlatır.

Yaşlı adam ona bitkilerden bir ekstre hazırlar ve bunu 3 ay boyunca her gün azar azar kaynanası için yaptığı yemeklerin içine koymasını söyler. Zehir az az verilecek, böylece onu gelininin öldürdüğü belli olmayacaktır. Yaşlı adam genç kıza kimsenin ve eşinin şüphelenmemesi için kaynanasına çok iyi davranmasını, ona en güzel yemekleri yapmasını da söyler.

Sevinçle eve dönen gelin bunları aynen uygular. Hergün kaynanasına en güzel yemekleri yapar. Ona çok iyi davranarak tabağına azar azar zehiri damlatır. Bir süre sonra kayınvalidesi de, çok değişir ve ona kendi kızı gibi davranmaya başlar. Evde artık barış rüzgârları eser. Bu ara gelin, yaşlı kadının ölmesini artık istemez olur ve verdiği zehirlerden pişman bir vaziyette baharatçı dükkânının yolunu tutar. Yaşlı adama, kaynanasına verdiği zehirleri temizleyecek bir çâre için yalvarır. Yaşlı adam yaşlı gözlerle şöyle konuşur:

“Sevgili Lili, sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Gerçek zehir, senin beyninde idi. Sen ona iyi davrandıkça onun da nefreti sevgiye dönüştü. Böylece siz gerçek bir ana-kız oldunuz.

“Gül veren elde, gül kokusu kalır.” değil mi?