GÜNÜN TARİHİ - BAĞDAT’IN FETHİ

Şeyhulislâm Yahyâ Efendi 86 yaşındaydı. Bağdad önlerinde cenk eden Sultan IV. Murad Hân'la beraber idiler. Üstelik bizzat Pâdişah ile birlikte, sık sık en ileri hatlara kadar geliyor, sur dibine sokuluyorlardı. Bu iki dünya ve âhıret sultanını gören askerleri, artık kimse tutamazdı.
Nitekim surlar üzerindeki boğaz boğaza çarpışmalar sırasında, Sadrazam Tayyar Mehmed Paşa, şehâdet şerbetini içti. Kanlı elbiseleriyle oracıkta gömüldü. Büyük cihangir Sultan Murad Hân ağladı; Şeyhulislâm duâ etti... Ve ertesi gün, 24 Aralık 1638 seher vaktinde, Osmanlı Ordusu; “Ana gibi yâr, Bağdad gibi Diyâr”a, ikinci defa girdi.
Ertesi gün de İmâmı A’zam Ebû Hanîfe “rahmetullahi teâlâ aleyh” hazretlerinin türbesini, bütün maiyyetiyle beraber ziyaret eden "Bağdad Fâtihi", Sultan Murad Hân, 3 hafta orada kaldı.
14 Ocak 1638 Cumâ namazını, A’zâmiye'de kıldıktan sonra, Der'saadet'e müteveccihen yola koyuldular. Âzâmiye'deki Cuma Hutbesini, 87 yaşına giren Koca Şeyhülislâm Yahya Efendi okudu.
O günden sonra, bir daha düşman ayağı, Bağdad'a basamadı. Ta ki, Birinci Cihan Harbi sonunda, İslâmın en büyük düşmânı İngilizler ortaya çıkana kadar...
İNGİLİZ SİYASETİ
İngilizler hakkında, en güzel târîfi yapmış olan, Seyyid Abdülhakîm Arvâsî “rahmetullahi aleyh” buyuruyor ki:
“İslâmın en büyük düşmanı İngilizlerdir. İslâmiyyeti bir ağaca benzetirsek, başka kâfirler, fırsat bulunca, bu ağacı dibinden keser. Müslimânlar da, bunlara düşman olur. Fekat, bu ağaç bir gün filiz verebilir. İngiliz böyle değildir. Bu ağaca hizmet eder. Besler. Müslimânlar da, onu sever. Fekat, gece kimse anlamadan köküne zehir sıkar. Ağaç öyle kurur ki, bir dahâ süremez. Vah vah çok üzüldüm, diyerek müslimânları aldatır. İngilizin, İslâma böyle zehir salması demek, para, mevkı’ ve kadın gibi, nefsânî arzûlar karşılığında satın aldığı yerli münâfıkların, soysuzların elleri ile, İslâm âlimlerini, İslâm kitâblarını, bilgilerini ortadan kaldırmasıdır...”