SOHBET - KİBİR GÜNÂHTIR

Kibir, kendisini başkasından üstün görmektir ve kalb hastalıklarındandır. Kendini ondan üstün görmekle, kalbi rahat eder. Kibir; kötü huydur, haramdır. Rabbini unutmanın alâmetidir. Çok din adamı, bu kötü hastalığa yakalanmıştır. Hadîs-i şerîfde, “Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse Cennete girmez.” buyuruldu.
Kibrin aksine Tevâdû denir. Tevâdû, kendini başkaları ile bir görmektir. Başkalarından daha üstün ve daha aşağı görmemektir. Tevâdû, insan için çok iyi bir huydur. Hadîs-i şerîfde, “Tevâdû edene müjdeler olsun.” buyuruldu. Tevadû sâhibi, kendini başkalarından aşağı görmez. Zelîl ve miskîn olmaz. Malını halâlden kazanıp çok hediyye verir. Âlimlerle ve fen adamları ile tanışır. Fakirlere merhamet eder. Hadîs-i şerîfde, “Tevâdû eden, halâl kazanan, huyu güzel olan, herkese karşı yumuşak olan ve kimseye kötülük yapmayan, çok iyi bir insandır.” ve “Allah için tevâdû edeni, Allahü teâlâ yükseltir.” buyuruldu.
Kibir çeşidlerinin en kötüsü Allahü teâlâya karşı kibirli olmaktır. Nemrûd ve Firavun böyle idi. Tanrı olduklarını ilân ettiler. Bunlar gibi, bu dünyanın yaratıcısına inanmayanlara Dehrî, ateist denir. Her asırda böyle ahmaklar gelmiştir. Hadîs-i şerîflerde, “Allahü teâlâ buyuruyor ki; kibriyâ, üstünlük ve azamet bana mahsustur. Bu ikisinde bana ortak olanı Cehenneme atarım, hiç acımam.” ve “Kibri ve hıyâneti ve kul borcu olmayan mü’min, hesapsız Cennete girecektir.” buyuruldu.
Kibrin başlıca yedi sebebi vardır: İlim, yânî din bilgileri, ibâdet, neseb, cemâl (güzellik), kuvvet, mal, mevki. Bu sıfatlar câhillerde bulununca kibre sebeb olurlar.
İlim, kibre sebeb olduğu gibi, kibrin ilâcı da ilimdir. Hadîs-i şerîfde, “Allah için olmayan ilmin sâhibi, Cehennemde ateşler üzerine oturtulacaktır.” buyuruldu. Mal, mevki ve şöhret için ilim sâhibi olmak böyledir. Hadîs-i şerîfde, “Âlim olduğunu söyliyen kimse, câhildir.” buyuruldu. Her sorulana cevap veren, her gördüğünden mânâ çıkaran ve her yerde bilgi satan kimse, câhilliğini ortaya koyar. Bilmiyorum, öğrenip de söylerim diyen kimsenin, âlim olduğu anlaşılır.           İslâm Ahlâkı  (Sayfa: 48)