SOHBET - KADININ ÇALIŞMASI

İslâmiyyette kadın, ev içinde de, evin dışında da çalışmaya, para kazanmaya mecbur değildir. Evli ise kocası, evli değil ise babası, babası yoksa veya fakir ise, zengin olan yakın akrabası çalışıp, kadına lâzım olan herşeyi getirmeye mecburdur. Kimsesi olmıyan kadına, “Beyt-ül-mâl” denilen, devletin yardım sandığı bakar. İslâmiyyette, karı koca arasında, hayat mücâdelesi, yânî para kazanmak, müşterek değildir. Erkek kadını, tarlada, fabrikada ve hiçbir yerde çalışmaya zorlayamaz. Kadın isterse ve erkeği izin verirse, yabancı erkekler arasına karışmadan, kadın işi olan yerlerde çalışabilir. Fekat, kazandığı kadının olur. Erkek, ondan zorla birşey alamaz. Kadının kendi ihtiyâclarını kendisinin alması için de, onu zorlayamaz. İslâmiyyetin kadına böyle hak tanıması ve onu erkeklerin elinde esir ve oyuncak olmaktan koruması, Allahü teâlânın kadına çok kıymet verdiğini göstermektedir.
İslâm kızı, İslâm kadını geçim derdinden ve düşüncesinden muaftır. O, çalışarak, didinerek para kazanmaya mecbur değildir. Herşey onun ayağına gelecektir. İslâmiyet, ona bu kıymeti vermiştir. Fakat, kadının, İslâmiyyeti, dînini, îmânını, farzları, ibâdetleri, haramları öğrenmesi farzdır. Babasının veya kocasının, ona bu ilmleri öğretmesi lâzımdır. Öğretmezlerse, büyük günaha girerler. Kadının gidip dışardan öğrenmesi lâzım olur. Kadın, erkekten iznsiz hiçbir yere gidemez iken, bu ilmleri öğrenmek için gidebilir. İslâmiyyetin ilme ne kadar kıymet ve ehemmiyyet verdiği buradan da anlaşılmaktadır. Müslüman kadını ticâret, fen, sanat ve ziraat ile uğraşmaya mecbur değil ise de, bunlarla meşgul olması, para kazanması, yasak ve günah değildir. Yalnız, bunlarla meşgul olurken ve ilm öğrenirken, erkekler arasına girmemesi, onlara açık görünmemesi, haramdan sakınması lâzımdır. Kadının yapacağı günahlardan, ona izin veren erkekleri de ceza görecektir. Halbuki, erkeğin günahları, kadına zarar vermemektedir. İslâmiyette, kadın, harbe de gitmez. Dünyada rahat ve mesut olduğu gibi, onun Cennete gitmesi de çok kolaydır.                           Tam İlmihâl -Seâdet-i Ebediyye:Sayfa:598/790