SOHBET - KUR’ÂN-I KERÎMİN DURAKLARI

Ahmed ibni Kemâl pâşanın “rahmetullahi teâlâ aleyh” Kur’ân-ı kerîmin secâvendleri [ya’nî durakları] için yazdığı şi’r aşağıdadır:
cim........ : Câiz geçmek ondan, hem revâ,
............... durmak fekat, evlâdır sana!
ze........... : Câiz, onda dahî durdular,
............... geçmeği, dahâ iyi gördüler.
tı............. : Mutlaka durmak nişânıdır,
............... nerde görsen, orda hemen dur!
sat......... : Durmakda ruhsat var dediler,
............... nefes almağa izn verdiler.
mim....... : Lâzım durmak burada elbet
............... geçmede, küfrden korkulur pek!
lâ............ : Durulmaz! demekdir her yerde,
............... durma hiç! alma hem nefes de!
Bu tertîble oku, itmâm et!
sevâbın cümleye ihsân et!
Ayn harfi, rükü’ demekdir. Ömer Fârûkun “radıyallahü anh”   kıldırırken, ayakda okumayı bitirip, rükü’a eğildiğini gösterir. Ayn işâreti, hep âyetlerin sonunda bulunmakdadır. Lâ bulunan yerde durulursa, evvelki kelime ile birlikde tekrâr okunur. Âyet-i kerîme sonunda durunca, tekrâr edilmez.