Cenâb-ı Hakkın seçtiği, sevdiği, kendine çektiği, siz mübarek gençlerin mektuplarınızı okumakla şerefleniyorum ve bereketleniyorum. Su katılmamış süt gibi hâlis olan yazınızdan ibret almaya gayret ediyorum. Sizler, kavuştuğunuz nimetin büyüklüğünü düşünüp Cenâb-ı Hakka her an şükrediniz. Şükretmek, onun emrine yapışmak, haramlardan sakınmak demektir. O’na lâyık şükrü kimse yapamaz. Fakat elimizden geldiği kadar şükretmeye çalışacağız. Yeryüzündeki milyonlarca insanlar arasından bizleri seçip, sevdiklerini bizlere tanıttı ve onların muhabbetini bizlere tattırdı. Onları sevmek kerâmettir. Ne büyük nimettir ki, sizlere şükretmek nimeti saadetini de nasip buyurmuş. Nimetin azametini idrak ediyorsunuz. Cenâb-ı Hak bir kimseye kendi muhabbetini vermişse, nedir ki ona vermemiştir? Bir kimseye kendini tanıtmamışsa, nedir ki ona vermiştir?
Dünya için çalışacağız ve onun verdiğine kanaat edeceğiz. Dünyası kendimizden aşağı olanlara bakıp, elimizdekine kanaat ve şükredeceğiz. Âhıret için çalışıp verdiğine şükretmekle beraber, daha çok isteyeceğiz. Âhıreti bizden üstün olanlara bakıp, onlar gibi olmaya çalışacağız. Hak yolundakileri sevmelidir. Onlara karşı sevgimizin azalıp çoğalması, kendi hâlimizdeki ve hareketlerimizdeki değişiklikleri gösteren bir aynadır. Şimdi küfrün girmediği, kaplamadığı bir yer yok. İslâm güneşi gurûb etmiş, küfr ve dalâlet zulmeti her tarafı örtmüştür. Çok az kimseler ışık bulmakta, doğru yolu görmektedir.
Kıymetli mektuplarınızı ve duâlarınızı beklerim, gözlerinden öperim kardeşim.

Doktor hastayı muayene ettikten sonra şaşkınlığını gizleyemez:
- Doğrusu gözlerinizdeki bozukluğu bir türlü anlayamadım. Tam yirmi beş yıllık göz doktoru olduğum hâlde, böyle bir olayla ilk defa karşılaşıyorum. Gözlerinizin biri soldan sağa bakıyor, öteki yukarıdan aşağı...
- Şey doktor bey, ben biraz bulmaca meraklısıyım da...