SOHBET - İNANAN VE İNANMAYANLAR

Dünya ve âhıret saâdetine kavuşmak için biricik yol, Müslüman olmaktır. Müslüman olmak için, Allahü teâlânın var olduğuna, bir olduğuna, herşeyi gördüğüne, bildiğine, herşeyi O’nun yaptığına [yarattığına] ve Muhammed aleyhisselâmın Peygamber olduğuna ve öldükten sonra, Cennet denilen yerde sonsuz nîmetler, tatlı hayat olduğuna ve Cehennem denilen yerde sonsuz olarak ateşte yanmak olduğuna ve Müslüman olanın Cennete gideceğine, Müslüman olmayanın, yani işittikten sonra inanmayanın, inkâr edenin, Cehennemde sonsuz olarak yanacağına inanmak lâzımdır.
Dünya nüfûsunun % 90’dan fazlası, yani bütün Hıristiyanlar, bütün Yahudiler, Avrupa’daki, Amerika’daki bütün siyaset ve devlet adamları, bütün fen adamları, kumandanlar, Berehmenler, Budistler, ateşe, putlara tapanlar, öldükden sonra tekrar dirileceğimize, Cehennemde sonsuz azap olduğuna inanıyor. İnanmamak, dünyadaki bütün ilim, fen ve siyaset adamlarına uymamak olur. Böyle kimse tam gerici ve ahmaktır. İnanmak yalnız laf ile olmaz. Kalb ile olur. Kalbde îmân bulunduğunun iki alâmeti vardır: Söz ve iş.
İslâm dîninden, İslâmın güzel ahlâkından ve insan haklarından haberi olmayan bazı câhiller ve ahmaklar çıkıyor. Zevk, safâ, fuhuş içinde, çalgı, oyun, kumar, içki ile ömürlerini ziyan ediyorlar. Zevkleri için lâzım olan parayı, hak, hukuk, kanun tanımadan topluyorlar. Bu taşkınlıkları, hileleri, azgınlıkları ile hem kendilerine, hem de cemiyete, insanlara, canlara, ırzlara zarar veriyorlar. Dinsizliğe, îmânsızlığa “İlericilik”, “Aydın gençlik.” diyorlar. “Aklı olan böyle yaşar.” diyorlar. “Böyle yapmakla Avrupalılara, Amerikalılara benziyoruz.” diyerek övünüyorlar. Dîni, îmânı, temiz ahlâkı olan, herkesin hakkını tanıyan, doğru, nâmuslu Müslümanlara, gerici, yobaz diyorlar. Böylece kendilerini avutuyorlar. Tarihten de ibret almıyorlar. Hâlbuki İslâmiyyet, dünya zevklerinden hiçbirini yasak etmemiştir. Bunların, hayvanlar gibi, açıkca, azgınca, zararlı olarak yapılmasını men etmiştir. Bunların tuzaklarına düşenlere, ancak acınır!                          Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye (Sayfa: 1056)