Bir gün bir genç, Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” huzûruna gelip dedi ki:
- Yâ Resûlallah! Zinâ etmem için bana izin ver!
Eshâb-ı kirâm hayrete düşüp, bağrışmaya başladı. Resûlullah o gence buyurdu ki:
- Yanıma yaklaş!
Genç yaklaşıp huzûrunda oturdu. Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” sordu:
- Başkalarının annen ile zinâ etmesine râzı olur musun?”
- Hayır efendim.
- Senin gibi, hiç kimse istemez. Kızınla başkalarının zinâ etmesine râzı olur musun?
- Râzı olmam efendim.
- Başkalarının kız kardeşin ile zinâ etmesine râzı olur musun?
- Hayır olmam efendim.
Dahâ sonra amcasının, halasının ve diğer akrabâlarının kızları için de ayrı ayrı sordu. Hepsine, “Hayır.” diye cevap verdi. Sonra, Resûlullah mubârek elini o gencin göğsüne koydu ve şöyle duâ etti:
“Allahım bunun günâhını af eyle! Kalbini temizle ve zinâdan koru!”
O genç artık hiç harama meyletmedi.     Şevâhüd-ün Nübüvve S. 230

Bir gün Hazret-i Ömer bulunurken minberde,
Bir zelzele olmuştu, âniden Medîne’de.
Derhâl tevbe ederek, iniverdi minberden,
Kamçısını şiddetle yere vurdu âniden.
Buyurdu ki: “Ey zemin! Sallanıyorsun, fakat,
Biz istiğfâr eyledik, sen de ol sâkin, rahat.”
Vaktâki, Ömer Fâruk, yere böyle buyurdu,
Zelzele de o anda, sâkin oldu ve durdu.
Sonra halkı toplayıp, buyurdu: “Ey cemâat!
Ben Resûl-i Ekrem’den, işitmiştim ki bizzat.
Depreme sebep olan, iki mühim şey vardır;
Bunlardan biri zulüm, ikincisi zinâdır.
Şimdi ben tevbe ettim, siz de edin istiğfâr!”
Cemâat tevbe edip, gözyaşı akıttılar.
Artık, Hazret-i Ömer hayatta oldukça hem,
Medine’de bir daha, olmadı öyle deprem.