MANZUM MENKIBE - KIYÂMET ALÂMETLERİ (2)

Fitne kaplar her tarafı, adam öldürülür yoktan.
Bid'at yayılır her yere, kalmaz sünnetlere uyan.
İslâmiyet kötülenir, harâm işlenir her yandan,
Müslümanlık lafta kalır, ses için dinlenir Kur'ân,
Mü'mine gerici denir, kayırılır mürted olan.
Bunların hepsi muhakkak, olur kıyâmet kopmadan.
Büyük alâmet Deccal'dir, çıkacağı yer Horasân,
Sonra, Şâm'daki câmiye, İsâ inecek semâdan.
Bir hadîste buyuruldu: (Kızım Fatma evlâdından,
Babası Abdullah olan, Mehdî adında bir civân,
Çıkıp dîne kuvvet verir, cihâna yayılır îmân,
İsâ aleyhisselâmla, birleşerek ol pehlivân,
Deccâl'ı da öldürürler, dünya dolar adl-ü-emân.
Ye'cüc Me'cüc adındaki, kavim çıkar sed ardından.
Sayısı milyonlarcadır, her tarafta dökerler kan,
Dâbbe-tül-erd çıkar sonra, Mekke'de Safâ altından,
Dağ kadar bir hayvandır, ayırır iyiyi fenâdan.
Daha sonraki alâmet, güneş doğacaktır garbdan,
Kâfirler bunu görünce, îmâna gelecek cem'an.
Fakat, kabûl olmaz artık, doğru yola gelen mihmân,
Alâmetlerin biri de, Aden'den çıkan bir duhân.
Kâbe'yi yıkacak hem de, Habeş renkli birkaç yabân.
Yer yüzünde kalmayacak, büyük nîmet olan Kur'ân,
Müslümanlar hep ölecek, yaşayacak ehl-i tuğyân.
Her kötülüğü yapacak, insan adlı canaverân,
Lâkin, Hicâz'dan bir ateş, verip herkese heyecân,
Şaşkın, azgın dolaşırken, kıyâmet kopar nâgehân.
Daha neler olur ammâ, söyleyemez onu lisân.)
Ne hazîndir, ne yazıktır, Ma'bûd oldu, falan filân,
İlâhî, sen korumazsan, olur hep sonumuz giryân!

(Ehl-i Sünnet Kasîdesi'nden)