Bir kimse anlatır ki; (Biz Hasan-ı Basrî’yle,
         Mekke’ye gidiyorduk, Hac yapmak gayesiyle.
         Bir çölde ilerlerken, susamıştık begâyet,
         Bir kuyunun başına, vâsıl olduk nihâyet.
         Gerçi su vardı ama, imkân yoktu almağa,
         Çünki hiç yanımızda, yok idi ip ve kova.
         Biz Hasan-ı Basrî’ye, durumu eyledik arz,
         Buyurdu: (Üzülmeyin, bekleyin şimdi biraz.
         Ben namaza durayım, suyunuzu için siz.)
         Sonra durdu namaza, merak ettik bunu biz.
         Baktık ki su yükseldi, kuyu ağzına kadar,
         Kana kana su içip, koyulduk yola tekrar.
         Az daha yol gidince, acıktık bu sefer de,
         Baktık Hasan-ı Basrî, bir “Hurma” buldu yerde.
         Hepimiz o hurmadan, yiyip doyduk tek be tek,
         Sonra çıktı içinden, “altın”dan bir çekirdek.
         Sattık biz o altın’ı ve onun parasıyle
         Bütün ihtiyacımız, görüldü fazlasıyle.)

          Birgün Napolyon düşman askerlerinden kaçarken, bir bakkal dükkânına girmiş ve bakkala kendisini saklamasını emretmiş. Bakkal da onu müsâit bir yere saklayıp, biraz sonra gelen düşmanlarını da; “Az evvel biri koşarak şu tarafa kaçtı.” diyerek savuşturmuş.
          Az sonra da Napolyon’un muhâfızları yetişmişler. Bakkal, Napolyon’a sormuş; “Efendim, af buyurun ama merak ettim, ölümle bu kadar burun buruna gelmek nasıl bir duygu?”
          Napolyon birden öfkelenmiş. “Sen kim oluyorsun da benimle böyle dalga geçercesine konuşabiliyorsun?” Hemen askerlerine, adamcağızı kurşuna dizmelerini emretmiş. Askerler bakkalın gözünü bağlayıp, karşısına dizilmişler. Mermiler namlulara sürülmüş, artık “ateş” emri verilecek... Omuzuna bir el uzanmış ve gözündeki bağı açmış. Karşısında Napolyon varmış. Napolyon tek cümleyle cevaplamış onu:
          “Ölümle burun buruna gelmek işte böyle bir duygu!”