Almanya’da doğup büyüyen, güreşe de orada başlayan bir gurbetçimizdi. Birkaç yılda bir Türkiye’ye geliyordu. Bu geliş gidişlerinde memleketini dolaşıp (Karadeniz), İstanbul’a geldiğinde bir tatsızlık yaşadı. Otomobiline çarpmışlardı. Hem de park halindeyken... Neyse ki, çarpan kişi çok anlayışlı ve iyi niyetli biriydi, “Kusura bakmayın. Bütün masraflarınızı karşılayacağım.” dediği için, davacı olmamıştı. Gerçekten de arabası yaptırıldı ve dönüşünü aksatmadan Almanya’ya gitti.           İnsanın işleri ters gitmeye görsün... Genç güreşçi, bu defa da Almanya’da bir trafik kazasına karıştı. Üstelik, koskoca Berlin’de aracına çarpan kişi, bir Türk’tü! Yine neyse ki, orada arabasına arkadan çarpan bu kişi de yardımseverdi: “Dalgınlığımı bağışla abi, suç bende dedi. Eğer davacı olmazsan zararını fazlasıyla karşılarım. Hem de hemen!..”           Genç güreşçi ikna oldu. Kazayı yapan Türk’ün tamirci bir yakın arkadaşı vardı. Otomobili oraya çektiler ve kısa sürede tamir ettirdiler. Ayrıca, gurbetçi vatandaşımız güreşçiye yüklü miktarda parayı da peşin olarak ödedi.           Ama Alman polisi, bu ikinci kazadan bir hafta sonra güreşçiyi ifadesi alınmak üzere karakola çağırdı. “Tüh, kazayı kendi aramızda hallettiğimizi duydular herhalde.” diye düşündü güreşçi... Ne cevap vereceğini bilmiyordu.           Halbuki, başındaki bela çok daha büyüktü. Bunu, karakolda polisten öğrendi: “Almanya’ya uyuşturucu sokmakdan.” yargılanacaktı!           İstanbul’da arabasına çarpan çete üyesi, tamir sırasında otomobilin kaportasının altına uyuşturucu poşetlerini yerleştirmiş, Berlin’de çarpan ise, bu poşetleri çıkarıp piyasaya sürmüştü! Tamirciler de bu şebekenin üyesiydi...

Sadık Söztutan Türkiye Gazetesi / 18.1.2001

          Adam, köşebaşındaki dilenciye para verirken gönlünü de almak isteyip der ki:
          - Ayağın topal ama şükret, ya kör olsaydın?
          - Körlüğü de denedim be abi, onda da iş yok! O zaman yüzlük diye ellilikleri yutturuyorlar...