Bir zamanlar vâlilik yapan birisinin çok güzel bir bahçesi vardı. Rengârenk çiçeklerle donatılmış, tam bir zevk ve sefâ yeriydi. Bu bahçede vazifeli bahçıvanın da güzel bir hanımı vardı. Birgün vâli, bu bahçeye geldi. Bu hanımı gördü. Bir iş bahanesi ile bahçıvanı dışarıya gönderdi. Kadını da yanına çağırarak dedi ki:
          - Bahçenin kapılarını kapat! Hiçbir kapı açık kalmasın!
Kadın, akıllı ve namuslu birisi idi. Vâlinin kendisine kötü niyet taşıdığını anladı. Gidip bir ağacın arkasına saklandı ve biraz sonra gelip dedi ki:
          - Kapıların hepsini kapattım. Yalnız bir tanesi kaldı. Onu kapatmaya bir türlü gücüm yetmiyor. Ne kadar uğraşsam da kapatamıyorum.
          - O dediğin hangi kapıdır hatun?
          - Bilmiş olun ki, Allahü teâlânın Basar sıfatı ile bizi ve her şeyi gördüğü kapıdır.
Vâli, bu sözü duyunca, pişman olup tövbe etti. Bir daha aklına böyle kötülükler getirmemek için, Allahü teâlânın sevgili kullarından birinin bulunduğu yere gidip, onun sohbetinde yetişti. Sonunda da Allahü teâlânın sevgili kullarından biri oldu.