- Siz neredensiniz güzel evlâdım?
          - Dedem sizin zamanınızda, Selanik vilâyeti, Serez sancağına bağlı Razlık kazasının Babek köyünde doğmuş efendim.
          - Tahsilliye benziyorsun?
          - Efendim liseyi, sizin sancak merkezlerine yaptırdığınız Sultanîlerden Bursa Erkek Lisesi'nde, üniversiteyi de yine sizin Mekteb-i Şahane-i Hendese-i Mülkiye olarak açtığınız İstanbul Teknik Üniversitesi'nde okudum. Biliyor musunuz kullandığımız mikroskoplarda tuğranız kazılıydı.
          - Seni hatırladım evlâdım. Sık sık ruhuma Fâtiha okuyorsun.
          - Sizi çok üzmüşler efendim, çok acı vermişler. Bizi lütfen affedin.
          - Biz, bize ihânet edenleri bile bağışladık evlâdım. Sakın düşmanların parlak sözlerine kapılıp benliğinizden olmayın. Onlara aldanmayın.
          - Peki efendim, baş üstüne efendim! Duânızdan, sizin kıymetinizi hiç bilmeyen bu evlâtlarınızı mahrum etmeyiniz efendim! Elinizi öpmeme müsaade eder misiniz efendim?...
          Genç adam sıçrayarak uyandı. Elinde, Sultan II. Abdülhamit Hân'ı anlatan bir kitap vardı. Kanepede dalmış her tarafı tutulmuştu. Vakit gece yarısını çok geçiyordu ama, o abdestini alıp sokağa çıktı. Çemberlitaş'a vardığında ortalıktan el ayak çekilmiş, sokakları dondurucu bir soğuk sarmıştı. Vefatından bu yana şunca yıl geçmesine rağmen, yüce sultanın şefkatli nefesini duyar gibiydi. Gibisi fazla, basbayağı duyuyordu işte.
          Yanından iki gece bekçisi, bir taksici, bir tinerci, bir mekânsız ve bir de travesti geçti. Hepsi de durup, türbe önünde hıçkırarak ağlayan gence bakıp dudak bükerek söylendiler: "Bu adam deli midir ne?.."

          Görmemişin biri bir otobüs satın alır. İlk yolculukta şoförle birlikte seyahat eder. Yolda otobüs arızalanır. Buna canı sıkılan otobüs sahibi, şoföre döner ve vites kolunu göstererek söylenir:
          "Yolculuğun başından beri şu şeyi kurcalayıp duruyordun... Bunun bozulacağı belliydi zaten..."