Yeşil yaylalarda kır çiçeği ol!
Salonlara heves etme Gülizar!
Sen olmaz düşlerin en gerçeği ol!
Küçük hülyalarda bitme Gülizar!

Herkes ahlâkından örnek almalı,
Yüce duyguların temiz kalmalı,
Senin gönlün erişilmez olmalı,
Her vaade kanıp gitme Gülizar!

Oyalı yazmanı çıkarıp atma,
Tertemiz kalbini sakın karartma,
Bir heves uğruna günaha batma,
Bu sevdaya hüzün katma Gülizar!

Gözleri simsiyah, yanağı alsın,
Özenle bezenmiş çiçekli dalsın,
Parmakların böyle kınalı kalsın,
Başka renge hiç boyatma Gülizar!

Kimseye özenme, çok nîmetin var,
Vakarın, erdemin, fazîletin var,
Kimsede olmayan bir servetin var,
Bu mirası ele satma Gülizar!

Teşekkür var iken sen mersi deme,
Türküler dururken pop-caz söyleme,
Suzi’ye, Mari’ye heves eyleme,
Adın kalsın Ayşe, Fatma, Gülizar!

Hanefi Söztutan

Bir çiftçi, ormanda odun kesmekle meşgul olduğu sırada, bir tavşanın çalıların arasından fırlayarak kaçmaya başladığını görmüştü. Yanındaki çoban köpeği de tavşanın arkasından atılmıştı. Köpek gitgide mesâfe kazandığından, tavşanın az sonra düşmanının dişleri arasında can vereceği anlaşılıyordu.

Tam o sırada tavşan, köpeğe, ustalıkla bir oyun oynadı. İlk önce yana doğru atladı, hızını alamayan köpek onu geçince de, ikinci bir hamleyle köpeğin sırtına sıçradı. Köpek, bu yükten kurtulmak için deli gibi koşarken, tavşan onun sırtına sıkı sıkı yapışmış duruyordu. Köpek, bir çalı yığınının yanından geçtiği sırada, tavşan, çalıların arasına atlayarak gözden kayboldu. Şaşkına dönen köpek, bir süre bekledikten ve gâyesiz bir şekilde öteye beriye saldırıp tavşanı aradıktan sonra sahibinin yanına döndü. Çiftçi o günden sonra, köpeğinin avcılığa elverişli olmadığını anlamış oldu.