Musa aleyhisselâm, Allahü teâlâya şöyle suâl etti: - Yâ Rabbî! İnsanlar, verdiğin nimetlerin şükrünü nasıl ifa edebilirler?

Allahü teâlâ buyurdu ki:

“Yâ Musa! Bir kimse kendine verdiğim nimeti benden bilip, kendinden bilmezse, nimetlerimin şükrünü eda etmiş olur. Bir kulum rızkını kendi çalışması ile bilip, benden bilmez ise, nimetin şükrünü eda etmemiş olur.”

Allahü teâlâ; hadîs-i kudsîde buyurdu ki:

“İnsanları ve cinnileri ben yarattım. Onlar ise benden başkasına ibâdet ediyor, tapıyorlar. Rızıklarını ben veriyorum, başkasına şükrediyorlar!

Dâvûd aleyhisselâm, Allahü teâlâya münâcat edip dedi ki: - Yâ Rabbî! Âdem aleyhisselâma o kadar ikram ve ihsanda bulundun. O sana nasıl şükretti?

Allahü teâlâ buyurdu ki:

“Ey Dâvûd! O bütün bu ikramların benim tarafımdan, kendisine yapıldığını bildi. Bu bilmesini onun şükrü olarak kabul ettim!”

Dâvûd aleyhisselâm şöyle arz etti: - Yâ Rabbî! Nimetin şükrünü nasıl eda edeyim? Çünkü şükrü eda etmek de senden bir nimettir.

Allahü teâlâ buyurdu ki:

“Ey Dâvûd! Şimdi şükretmiş oldun. Kendi aczini, nimetin şükrü gördün.”

Bâyezîd-i Bistâmî hazretleri, bir sene hacca gitmek üzere yola çıktı.  Eşyalarını bir deveye yüklemişti. Yük çok görünüyordu. Birisi kendisine dedi ki:
- Bu kadar uzun yol için, bu kadar yük bu deveye fazla gelmez mi?
- Acaba yükü taşıyan deve midir? Dikkat et, devenin sırtında yük var mı?
O kimse dikkatle baktığında gördü ki, yük devenin sırtından bir karış yukarıda durmaktadır. O kimse hayretini gizleyemeyip; “Sübhânallah! Ne kadar acayip bir iş.” deyince, buyurdu ki:
- Hâlimi sizden gizlesem, bana dil uzatıyorsunuz. Açık açık göstersem hayret ediyorsunuz, tâkat getiremiyorsunuz. Ne yapayım bilemiyorum ki?..