İmâm-ı Gazâlî hazretleri, İslâm âlimlerinin en büyüklerindendir. 1058 yılında, Meşhed şehrinin Gazâl köyünde doğdu. 1111’de orada vefât etti. Müctehid idi. Çok kitap yazdı. O kadar çok kitap yazdı ki, ömrüne bölününce bir güne 18 sayfa düşmektedir. Bağdat üniversitesinde, müderris yani, profesör idi. Daha sonra, Şam’da ve Nişapur’da müderrislik yaptı. İhyâ ve Kimyâ-i Seâdet kitapları, çok kıymetlidir.

Bir Pazartesi günü, ibâdetini ve Kur’ân-ı kerîm okumasını bitirip, o gece sabaha yakın abdestini tâzeledi. Sabah vakti girince, namazını da kılıp, yanındakilerden kefen istedi. Kefeni öpüp, “Ey Rabbim! Emrin başımın üzerine!” diyerek odasına girdi. Odasında, her zamankinden fazla kalınca, yakınları içeri girdi. İçeri girdiklerinde İmâm-ı Gazâlî hazretlerini, kefene sarınarak, yüzünü kıbleye dönüp, rûhunu teslim etmiş hâlde gördüler.

Başucunda şu beyitler yazılı idi:

Beni ölü gören ve ağlayan dostlarıma,
Şöyle söyle, üzülen o din kardaşlarıma:

Ben bir serçeyim ve bu beden benim kafesim,
Ben uçtum o kafesten, rehin kaldı bedenim.

Sanmayın ölüm, azap, şiddet, elem çekmektir,
O sâdece bir evden, başka eve geçmektir.

Azığınızı alın ve yola hazırlanın,
Eğer aklınız varsa, başka şeye kanmayın!

Bana rahmet okuyun, rahmet olunasınız,
Biz gittik, biliniz ki, sırada siz varsınız.

Yalvarırım Allaha, kendime rahmet için,
Ve Rabbim dostlarıma çok merhamet eylesin

Son sözüm olsun size, aleyküm selâm dostlar!
Allah selâmet versin, diyecek başka ne var?

Adamın biri uçakla ilk defa Paris’e gidecektir. İşlerini plânlamak için uçak yolculuğunun kaç dakika süreceğini öğrenmek ister. Hava yollarını arar. Görevliye İstanbul-Paris arasının uçakla ne kadar sürdüğünü sorar. Görevli târifeye bakmak için, “Bir dakika efendim.” deyince,  adam da, “Teşekkür ederim” deyip telefonu kapatır.