MENKIBE - MEVLÂNA CELÂLEDDİN-İ RÛMÎ

Mevlâna Celâleddin-i Rûmî hazretleri, Allahü teâlânın aşkı ile dolmuş, evliyânın büyüklerindendir. 1207’de Belh şehrinde doğup, 1273’te Konya’da vefât etti. Babası Behâeddin-i Veled de, büyük âlimdi. Oğlu ile birlikte, Hicaz’a, sonra Şam’a, oradan da Konya’ya geldi. Önce Hoca Hüsâmeddin’den feyz aldı. Sonra, Şemseddin-i Tebrizî gelip onu irşat eyledi.

Oğlu, Sultan Veled’tir. Torunlarına Çelebi denir. Vefâtından sonra yerine Hüsâmeddin Çelebi, sonra oğlu Sultan Muhammed Burhâneddin Veled Çelebi halîfe oldu.

Celâleddin-i Rûmi, ney ve dümbelek çalmadı, dönmedi, raks etmedi. Bunları, sonra gelen câhiller uydurdu.
Divanında 30 bin, Mesnevisinde 47 bin beyit vardır. Mesnevisini nazım şeklinde yazarak, düşmanların değiştirmesine imkân bırakmamıştır.

Pek çok kerâmetleri dilden dile dolaşmaktadır. Bunlardan biri şöyledir:

Mevlâna Celâleddin-i Rûmî Şam’a giderken, Nusaybin’de ruhbanların (Hıristiyan din adamlarının) toplantısına rastlar. Ruhbanlar bazı olağanüstü şeyler gösterirlerdi. Mevlâna hazretlerini görünce, bir oğlanı havaya uçurdular. Mevlâna bu işe ilgi göstermeyip murâkabeye daldı. Oğlan havada olduğu yerde çakılı kaldı. “Beni kurtarın! Yoksa düşüp öleceğim!” diye bağırmaya başladı. Ruhbanlar ne yaptılarsa bir çâre bulamadılar. Nihayet oğlan onlara Mevlâna hazretlerini göstererek: ‘’O yanınızdaki zâtın murâkabesi yüzünden ben bu hâle düştüm. Onun yardımı olmazsa, kurtulamam.’’ dedi. Ruhbanlar ister istemez gelip yalvardılar. Mevlâna onlara buyurdu ki:

“Onu hiç birşey kurtaramaz. Ancak kelime-i şehâdet kurtarabilir.”

Oğlan bu konuşmayı duyunca, hemen kelime-i şehâdet getirdi ve kolayca yere indi. Mevlâna hazretlerinin ayaklarına kapandı. “Bana yardımcı olun!” dedi. Bu hâli gören ruhbanların hepsi Müslüman olmakla şereflendiler.

Türkiye Gazetesi, huzur verir.