HATIRA - BİR KIŞ GECESİ

1956 yılının Ocak ayı. Buzların mızraklar gibi saçaklardan sarktığı tipili bir  gece ve saat 02.00’yi gösteriyordu... 

Tak tak tak kapım çalındı. Hemen üzerime birşeyler giyinip kapıyı açtım. Karşımdaki kimse, yolun kenarında duran traktöre bağlanmış bir at arabasını gösteriyordu. Biraz daha dikkat ettiğimde arabanın içerisinde yatak yorgan ve hemen başında da elinde şemsiye tutan bir delikanlı vardı.

Kapıdakine dedim ki:

- Hemen hastayı içeri alalım!
- Doktor bey hastamız köyde.
- Bu yatakta kim yatıyor öyleyse?
- O yatağı sizin için getirdik. Sizi alıp Vaysal köyüne götürmek istiyoruz da...
- Bu tipide köye nasıl gideriz?
- Doktor bey, aha araba, arabada da aha döşek... Girersin yatağa... Oğlum da başında şemsiyeni tutar. Üşütmeden götürüp, üşütmeden geri getiririz.

Şu insanların kendilerini hiçe sayarak çektikleri cefaya bakın. Böylesi güzel insanların böylesi çâresiz insanların teklifine hiç hayır denilebilir miydi?

Vaysal köyünün; Edirne’nin Bulgaristan sınırına yakın bir köyü olduğunu bilmiyordum. İlk yardım çantamı hazırlayıp paltoma büründüm ve ayağımdaki botlarla arabadaki yatağa gömüldüm.
Tam 2.5 saat sürecek bir yolculuğa başlamıştık. Karlara bata çıka, köye vardık.  Hastamız 17 yaşında bir delikanlıymış. Solunum zorluğu çekiyor. 40 derece ateş içerisinde... Terle kaplı yüzünde mosmor dudaklar...

Hastamın ciğerlerini dinledim. Teşhisi anlamakta gecikmemiştim. Çift taraflı zatürree idi rahatsızlığı...
Orada ilk tedavisini yapıp, reçetesini de yazdım. Aynı şekilde, yorgan döşek tekrar aynı yolu geçerek evime geldim.

O gün gün boyu hâlsiz, uykusuz fakat bir delikanlıyı kurtarmanın huzur ve sevinci içerisinde mutluydum.
Demek ki, her şey teknoloji, her şey imkân demek değil... Biraz merhamet, biraz insanlık, biraz da hoşgörü gerek...

Dr. Muzaffer Sertabiboğlu (İstanbul)
TÜRKİYE GAZETESİ 17.04.2000