Kadir Mevlâm seni övmüş yaratmış,

Çiçekler içinde birdir menevşe.

Bitersin güllerin hârı içinde,

Korkarım yüzüne batar menevşe.

Yaz gelir de heveslenir bitersin.

Güz gelince başın alır gidersin.

Yavru, niçin boynun eğri tutarsın?

Senin derdin benden beter menevşe.

Senin meskenindir kayalar sengi,

Kokusu menevşe, güldür irengi,

Aradım dünyayı bulunmaz dengi,

Güzel yatağında biter menevşe.

Bakmaz mısın Karac'oğlan hâline,

Garip Bülbül konmuş gülün dalına,

Kadrin bilmeyenler alır eline,

Onun için eğri biter menevşe.                 Karacaoğlan

- Tarık, dün niçin okula gelmedin ?

Tarık “Dersime çalışmadığım için okula gelmedim” diyemezdi ya. Bir çâre buldu:

- Öğretmenim, annem kızamık oldu. Ben de ona baktım, onun için gelemedim.

- Ya! Çok üzüldüm. Geçmiş olsun. Hemen eve git! Senden arkadaşlarına bulaşmasın.

- Ama öğretmenim, bugün müzelere gitmeyecek miydik?

- Gideceğiz tabii çocuğum.

Tarık söylediği yalana bin defa pişman olmuştu. Eve gelince annesine ne diyecekti?

Son çâre olarak aklına özür dilemek geldi. Her şeyi öğretmenine açık açık anlattı. Ağlıyarak özür diledi. Bir daha yalan söylemeyeceğine söz verdi.

Öğretmen, Tarık’ın doğru söylemesine ve bir daha yalan söylemeyeceğine dair verdiği söze pek memnun oldu ve onu bağışladı.