Altı aylık olduğumu, ben değil annemle babam söylediler. Artık durumumu biraz biraz anlatabildiğimi de kendi aralarında konuşuyorlar.

Şimdi onları çok iyi anlıyorum! Ne zaman uyumam ve yemek yememi istediklerini, banyomu yaptırırlarken, bunun hoşuma gitmesini dilediklerini, hepsinin, hepsinin farkındayım. Halbuki, onlar beni hemen hemen hiç anlamıyorlar; söylenip duruyorlar:

"Altı mı ıslak?"

“Acıktı mı?”

"Susadı mı?"

“Gazı mı var?”

"Uykusu mu geldi?"

“Bir yeri mi ağrıyor?”

"Neden huysuzluk ediyor?"

Artık birbirimizle daha iyi anlaşabiliyoruz. Verdikleri mama hoşuma gitmediği zaman ağzımı sıkı sıkıya kapatıp, kafamı yana çevirmeyi öğrendim. Kaşığı çarparak mamayı etrafa saçıyorum. Böyle yapmasam her mama verişte zorla kusturacaklar. Karnım doyduktan sonra da zorla yedirmeye çalışıyorlar.

Keyfim isterse "Anne" yahut "Baba" diyebiliyorum, karşılığında da bir kucak dolusu öpücük alıyorum. Tabii, kendi kendime de kıs kıs gülüyorum.

Biberonun veya su bardağının elimden kayıp gittiğini, biraz gayret edersem şuradan şuraya gidilebileceğini biliyorum ama, bazan nazlanıyorum. Büyüklerim de her dediğimi yapmaya çalışıyorlar. En büyük silahım, bağırıp çağırıp etrafı velveleye vermek... Bezimi taktırmamak için, tepinip annemi kızdırıyorum. Sabah sütüm veya mamam gecikince de çığlığı basıyorum. Salıncağımın sallanışı, ben uyumadan durursa yine ağlamaya devam ediyorum. Uyumak istemezsem yataktaki herşeyi yere atıyorum. Mızırdanarak kalkıp oturuyorum...

9 renk boya ile, kapalı tenis sahasını öyle boyayın ki, aynı renkten iki nokta arası asla 1 m’den az olmasın!

(Cevabı yarın)