Çok zengin ve cömert olan Abdullah bin Câfer-i Tayyar hazretleri bir hurma bahçesinin yanından geçiyordu. Siyah bir köle bahçede çalışırken ona üç öğünlük yemek getirdiler. O anda bir köpek kölenin yanına vardı. Bir öğünlük yemeğini ona verince, köpek hemen yedi. İkincisini, daha sonra üçüncüsünü de verdi. Hazret-i Abdullah köleye yaklaşarak seslendi:

- Ey arkadaş, niçin üç öğün yiyeceğinin hepsini kendin muhtaçken ona verdin?

- Efendim, bu köpek uzak diyardan gelmiştir. Açtır ve nasibini arıyor.

- Peki sen ne yiyeceksin?

- Aç durup sabredeceğim.

Hazret-i Abdullah görüp işittiklerinin tesiri altında kalarak; “Halk beni cömert bilir. Halbuki bu siyah köle benden daha cömerttir.” dedi. Hurma bahçesini ve köleyi sahibinden satın aldı. Köleyi azat etti. (Serbest bıraktı.) Hurma bahçesini de içindekilerle birlikte ona hediye etti.

Hazret-i Abdullah’a dediler ki:

- Sen şimdi ondan daha cömert oldun.

- Ne yazık ki öyle değil. Onun verdiği, sahip olduğu mülkünün hepsi idi. Benimki ise, sahip olduklarımın çok azıdır.

Fransız edibi Theophile Guatier İstanbul gecelerini anlatırken Tanzimat devri Ramazan gecelerini şöyle anlatır:

"... Diğer zamanlarda İstanbul'un sokakları aydınlık değildi. Herkesin sanki birini arıyormuş gibi fenerini elde taşıması icap ederdi. Fakat Ramazan gelince herşey değişiverdi. İstanbul bir Şark hükümdarının yakuttan tacı gibi ışıl ışıl parlıyordu. Câmilerin minâreleri, şerefelerin her birinde kandilden birer bilezik taşıyordu. Bir minâreden bir minareye ilâhi bir kitabın sahifelerinden inmiş gibi, ateşten harflerle yazılmış mahyalar süzülüyordu. Sultanahmet, Yenicami, Süleymaniye ve Sarayburnu'ndan Eyüp tepelerine doğru yükselen bütün mâbetler nur içinde yatıyordu. Hilâl, önündeki yıldızlarla semâvi bir bayrağa sanki Türklüğün sembolünü işler gibiydi..."