Muzaffer selâmı çaktı, dışarı çıktı. Ne yapacağını düşünüyordu. Ve aradığı çâreyi buldu. Tüccar Yahudi’nin yanına gitti ve; “Sabah ezanında geleceğim, malları mutlaka hazır et! Altın para vermiyorlar, kağıt para verecekler.” dedi.

Ertesi gün şafak vakti, Yahudi’nin kapısındaydı. Mallar arabaya yüklendi. Muzaffer bir yüz liralık kağıt para verdi. Araba, vapura yetişmek için dörtnala Sirkeci’ye yollandı.

Üç gün sonra Yahudi elindeki 100 liralığı bozdurmak üzere Osmanlı Bankası’na gitti. Bozmadılar, zira elindeki para sahte idi...

Muzaffer, para basımında kullanılan kağıdın aynısını Karaköy kırtasiyecilerinden tedarik etmiş, bütün gece oturmuş, çini mürekkebi ve boya ile gerçeğinden bir bakışta ayırt edilemeyecek nefâsette taklit bir para yapmıştı. Kağıt paraların üzerinde o zamanlar şu ibâre bulunuyordu: “Bedeli Dersaadet’te altın olarak tediye olunacaktır.”

Muzaffer yaptığı taklit paradaki bu ibareyi değiştirerek şöyle yazmıştı: “Bedeli Çanakkale’de altın olarak tediye olunacaktır.” Onun burada altın dediği Çanakkale’de Mehmetçiğin akıttığı, altından daha kıymetli kanı idi.

Yahudi tüccar bunu mesele yapmadı. Ancak olay bütün İstanbul’da yayıldı. Dünyada emsâli olmayan ve olmayacak olan bu hâdise Şehzâde Hâlim Efendi’nin kulağına kadar gitti. Şehzade hemen lalasını göndererek, Yahudi’ye sahte paranın bedelini altın olarak ödeyip aldı. Çok zarif sedef kakmalı, içi kadifeli bir mücevher kutusuna yerleştirip, İstanbul Polis Okulu’ndaki Emniyet Müzesine hediye etti. Bu emsalsiz parça, müzede şeref mevkiinde muhafaza olundu. Bu taklit para, hâlen müzelerimizi zenginleştirmektedir.

Bir havuza, musluklardan su akmaktadır. Ama, her gün geçen günlerin toplamı kadar, meselâ; 2. gün, birinci günün 2 misli, 3. gün 1. ve 2. günün toplamı kadar. Havuz hesaplara göre 10 günde dolacaktır. Acaba kaçıncı gün yarısı dolmuş olacaktır?

(Cevabı yarın)