İnsanların vazifesi üçe ayrılır:

1- Allahü teâlâya kulluk etmek:

Allahü teâlânın merhameti, nimetleri, ihsanları, her mahlûka yayılmıştır. Nimetlerinin en büyüğü, kullarına saadet yolunu göstermesidir. Hakları yok iken, hepsini en güzel şekilde yaratmıştır. Ebedî, sayısız nimetler ve iyilikler vermiştir. Böyle bir sahibe, yaratana ibâdet etmek, O’nun ihsan ettiği nimetlere şükretmek elbette lâzımdır. Adalet için sahibinin hakkını gözetmek icap eder. Her insanın yaratanına karşı borçlu olduğu bu kulluk hakkını eda etmesi vaciptir.

2- İnsanların hakkını eda etmek:

Hükûmete, âmirlere, kanunlara karşı gelmemek, âlimlere hürmet, emanetlere vefâ, alışveriş haklarını eda, verilen sözleri yerine getirmek lâzımdır.

3- Geçmişlerin haklarını eda etmek:

Bu da, onların borçlarını ödemek, vasiyetlerini yerine getirmek, vakıflarını muhafaza ve bıraktığı hayrat ve hasenâtı devam ettirmekle olur.

Osmanlı İmparatorluğu devrinde “Mekteb-i Sultani” olan ve Cumhuriyetle birlikte “Galatasaray Lisesi”ne çevrilen bu okulun öğrenci ve mezunları, 1911-1921 yılları arasındaki savaşlara katılarak 45 şehit vermişler, 150 kadarı da gazi olmuştur. Bunlardan bir tanesi olan Mehmet Muzaffer’in Destanını Gazeteci Ziyad Ebuzziya şöyle anlatıyor:

“Mehmet Muzaffer subay namzedi olarak Çanakkale’ye geldi. Birliğinin alay karargâhında görevliydi. Alay’ın, kamyon ve otomobil lastiği ile diğer birtakım malzemeye ihtiyacı vardı. Bunlar ise ancak İstanbul’dan sağlanabilirdi. Malzemeleri almak için onu memur ettiler. Paranın verilmesi için de Genel Kurmay Başkanlığı’na hitâben yazılı bir tezkere verdiler.

Muzaffer çok aradı, nihâyet Karaköy’de bir Yahudi’de istediklerini buldu. Pazarlık yaptı. Lâzım gelen parayı almak üzere Genel Kurmay’a gitti. Bir Yarbay uzatılan tezkereyi okudu ve dedi ki:“Ben askerin ayağına postal, sırtına kaput alacak parayı bulamıyorum. Sen otomobil lastiğinden bahsediyorsun. Haydi yürü git!..”