Selmânî Fârîsî hazretleri, Müslüman olmadan önce, bir Yahudinin kölesi idi. Birgün, sahibi onun yanında biriyle konuşuyordu. Bir ara o kimse; “Mekke’den bir kimse geldi. Peygamber olduğunu söylüyor.” dediğini işitince hemen o şahsa; “Ne diyorsun?” diye sorunca, sâhibi bir tokat vurarak; “Neyine lâzım, sen işine bak!” diye azarladı. Daha önce hak Peygamberin alâmetlerini duyduğu için, akşam bir miktar hurma alıp, Kubâ’ya vardı. Resûlullahın yanına girip dedi ki:

- Bu hurmaları size sadaka getirdim.Resûlullah efendimiz yanında bulunan Eshâbına buyurdu ki:

- Geliniz, bu hurmalardan yiyiniz!

Eshâbı yediği hâlde Resûlullah yemedi. İçinden; “İşte birinci alâmet budur. Sadaka kabûl etmiyor.” dedi. Eve dönerek, biraz daha hurma alıp, Resûlullaha takdim etti:

- Bu da hediyedir.

Resûlullah bu defâ yanındaki Eshapla birlikte yiyince, “İşte ikinci alâmet budur.” diye düşündü. Götürdüğü hurma 25 kadar olduğu hâlde Resûlullahın mûcizesiyle hurma artarak 1000 kadar olmuştu. Kendi kendine; “Bir alâmetini daha gördüm.” dedi. Ertesi gün Resûlullahın yanına gittiğinde, bir cenâze defnediyorlardı. Nübüvvet mührünü görmeyi arzu ediyordu. Peygamber efendimiz onun murâdını anlayıp, gömleğini kaldırdı. Nübüvvet mührünü görür görmez varıp öptü ve ağladı. O anda Kelime-i şehâdeti söyleyerek Müslüman oldu.

Hep kulağında walkman ile dolaşan bir İskoçyalı, birgün berbere gider. Koltuğa oturup berbere der ki:

- Saçımı kes ama, kulaklıklara dokunma!

Müşterisinin bir ara uykuya daldığını gören berber, rahat tıraş yapabilmek için yavaşça kulaklıkları çıkarır. Adam mosmor kesilir ve hemen oracıkta can verir.

Cenaze kaldırılırken, berber daha fazla vicdan azabı çekmemek için, “Bu benim yüzümden öldü.” diyerek herşeyi anlatır. Bunun üzerine papaz walkmanı ister ve kulağına taktığında şöyle sesler gelir:

“Nefes al ver, nefes al ver, nefes al ver!”