Bilir misin hancı bugüne kadar,

Hanından kaç yolcu çıktı bu yola?

Sıladan gurbete giden yolcular,

Kaç damla gözyaşı döktü bu yola?

Getirmeden bu yolların sonunu,

Kaç yolcu son durak yaptı hanını?

Kaç yolcu bu yolda verdi canını?

Ecel kaç yolcuyu çekti bu yola?

Akar bir oluktan beş dağın karı,

Demişler adına Hasret Pınarı,

Şu mezarı gölgeleyen çınarı,

Kimin için kimler dikti bu yola?

Kaç âşık bu yolda zaman eritti? 

Kaç yorgun hanında terin kuruttu?

Bu taşlı yol kaç çarığı çürüttü?

Kaç topuğun kanı aktı bu yola?

Yollar kıvrım, kıvrım dağlar sıralı,

Düşünürüm yollar beni yoralı,

Kaç ceylan iniyor böğrü yaralı,

Her gecenin seher vakti bu yola?

Ben bilmedim gitti n'olur sen söyle,

Bu yollar kararsız uzar mı böyle?

Yâr için iç çekip karşıki köyde,

Hangi göz kaç sene baktı bu yola?

Abdurrahim Karakoç

Çocuğun, sevilmeye, oynanmaya, konuşulmaya ihtiyacı vardır. Çocuk, kendisine, soğuk, sert, kaba ve kırıcı davranan büyüklerinin, kendisini sevmediğini zanneder ve bunalıma girer.

Çocuklara yalnız öğüt vermek, nasihat etmek çok zaman tesirsiz olur. Meselâ, 100 defa ona yemekten önce ellerini yıka demektense, bir defa, hadi birlikte ellerimizi yıkayalım, diyerek, birlikte yapmak daha tesirli olur. Ona, bir şey yap dedikten sonra, o işi takip etmek, yapıp yapmadığını kontrol etmek lâzım olur ki; bir daha söylenen bir şeyi yapsın. Hem onun yapamayacağı veya yapmayacağı kesin olarak bilinen şeyleri, söylememelidir. Normal olarak yapacağı şeyleri de yapmaz olur.