Bilâl-i Habeşî Hazretleri, Resûlullahın vefâtından sonra, müminlerin annesi Âişe-i Sıddıka radıyallahü anhanın evinin önüne gidip kapısını çalar. Âişe-i Sıddıka vâlidemizin içerden ağlayarak şöyle dediğini işitir:

- Ayrılık ateşiyle yanan kalbin kapısını çalan kim?

- Resûlullahın hizmetçisi Bilâl... Resûlullahın ayrılığı ile nasılsınız?

- Ey Bilâl! Sudan uzakta kalan balığın hâli nasıl olur? Bu gece rüyâda gördüm ki, Resûlullah gökyüzünde meleklerle dolaşıyordu. Nereye gittiğini sordum. Babam Ebû Bekr-i Sıddık’ın rûhunu karşılamaya gittiğini buyurdu.

Hazret-i Bilâl, Ebû Bekr-i Sıddık’ın yanına giderek, Âişe vâlidemizin rüyâsını anlatır. Hazret-i Ebû Bekir buyurur ki:

- Allahü teâlâya yemin ederim ki, dün gece ben de aynı rüyâyı gördüm. Git kızım Âişe’yi bana çağır, son bir defa daha beni görsün!

Bu konuşma devam ederken Âişe vâlidemiz içeri girerek der ki:

- Babacığım, işte temiz bir kefen getirdim.

- Yavrum o kefeni bırak! Müslüman olduğum gün üzerimde bulunan elbisemi bana kefen yapın! Çünkü çok zamanlar, Allah sevgisinin verdiği korku ile ağlar, gözyaşımı o elbiseye sürerdim. Allahü teâlâ, o gözyaşlarımın hürmetine belki bana rahmet eder.

23 Ağustos 1514’de Osmanlı Ordusu ile İran Ordusu arasında, Çaldıran Ovası’nda yapılan meydan savaşının dünya tarihinde müstesna bir yeri vardır.
Bu meydan savaşı, katî neticeli savaşların en güzel bir nümûnesidir. Anadolu’nun bütünlüğünü bozan Şah İsmâil’i, Çaldıran’da yenen Yavuz Sultan Selîm Hân, Anadolu’da bölücülüğün yayılmasını önlemiş oldu. İran, artık Osmanlılar için tehlike olmaktan çıktı.