HİKÂYE - SENİ UYURKEN SEYRETTİM

Bu sabah, yavaş giyindiğin için sabırsızlanıp, sana söylendim. Kahvaltı ederken gömleğine süt döktüğün için sana sert sert baktım. İçimi çekerek ve başımı kızgınlıkla iki yana sallayarak “Yine mi?” dedim. Sense bana bakıp, gülümsedin ve bana “Hoşçakal, anneciğim!” diyerek okuluna gittin.

Öğleden sonra, odanda oyuncaklarınla oynarken, bağıra çağıra şarkı söylüyordun, ben de telefon konuşması yapıyordum. Sana sessiz olmanı parmağımla işâret ettim. Daha sonra da bir asker gibi emir verdim: “Oyalanıp durma! Çabuk ödevini yap!” Bana; “Peki anneciğim.” dedin ve hemen çalışmaya koyuldun.

Akşam ben masamın başında çalışırken, korkarak yanıma geldin ve bana umutla; “Anneciğim, bu gece kitap okuyacak mıyız?” diye sordun. Sana kesin bir dille; “Bu gece olmaz!” dedim. Başın önünde odana gittin. Çok geçmeden geri geldin ve kapının yanından bana bakınca, aksi bir ses tonuyle; “Yine ne istiyorsun?” diye sordum. Yanıma geldin, boynuma sarıldın ve beni öpüp; “İyi geceler anneciğim!” dedin.

Daha sonra, duyduğum vicdan azabı sebebiyle, boş boş masama bakarak uzun bir süre oturdum. Acaba seni; terbiyeli, çalışkan, hayatın zorluklarına hazırlamak sebebiyle mi böyle davranıyordum? İşte bâzen de böyle yufka yürekli oluyorum. Üstelik bugün beni kızdıracak hiçbir şey de yapmamıştın.

Şimdi seni uyurken seyrediyorum. Yarın, ara sıra yaptığım gibi ben de sana, senin bana her zaman gösterdiğin anlayışı göstereceğim yavrum.

Gecenin bu saatinde sana teşekkür etmeye geldim. Çocuğum, arkadaşım ve öğretmenim olduğun ve bana gösterdiğin sevgi için...                                                                                                                                                          Diane Loomans