MAKALE - TEK PIRPIRLI OSMANLI ONBAŞISI

“... Dokuzuncu Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in, Uluslararası Ortadoğu Komisyonu üyesi olarak İsrail’e geçen hafta yaptığı gezi ilginç diyaloglara sahne oldu. İsrail eski Başbakanı Ehud Barak, Demirel’le görüşmesi sırasında, bölgedeki güvenlik meselesinden yakınırken, Kudüs’ün Osmanlı dönemindeki yönetiminden bir örnek verdi. Barak; ‘Osmanlı döneminde tek pırpırlı bir Onbaşı, 20 kişilik askeri gücüyle burayı huzur içinde yönetiyordu. İstanbul’dan gelen talimatları uygulayan Onbaşı, otur deyince oturuluyor, kalk deyince kalkılıyordu.    Osmanlı Onbaşısı o zaman, şimdi bölgede içinden çıkılamayan işlerin üstesinden rahatlıkla geliyordu.’ dedi...”

Demek ki, kan ve gözyaşının sebebi bölgeyi idare eden insanlardı... Osmanlıya niçin boyun eğiyorlardı? Çünkü biliyorlardı ki, Osmanlıdan kendilerine zarar gelmez. Yaptıkları herşey onların lehineydi. Osmanlı idare ettiği insanları, dini, ırkı ne olursa olsun sömürü vasıtası olarak görmüyordu. Her şeyden önce onları insan olarak görüyordu. Onların hak ve hukukunu, inançlarını, huzur ve sükûnu muhafazayı birinci iş addetmişlerdi kendilerine. Bütün insanların istediği de bu değil miydi zaten? Siz, önce sözde bağımsızlık verip sonra da inim inim inletirseniz, tabii ki isyan eder halk. Sözünüzü dinlemez.

Osmanlıda insanlara hizmet esastı. Bunlarda ise kendilerine hizmet, kölelik esas. Böyle bir niyetin, adaletsizliğin, zulmün olduğu yerde huzur olur mu? Osmanlılarda herkes; dini, ırkı ne olursa olsun adalette eşitti. En üst düzeyde hakkını rahatlıkla arayabilirdi. Hak aramada hiçbir engel ile karşılaşmazdı. Adalet denilince akan sular dururdu.

Hiç dikkatinizi çekti mi bilmiyorum. Osmanlının yönetim merkezi olan Topkapı Sarayı’nın girişinde, sol tarafta bir levha var. Burada şöyle yazıyor: “Ya vâliye külli mazlûmin” yani, “Mazlumların, zulme uğrayanların sığınağı” Altı asırlık ömrün sırrı da buradaydı zaten. Bu, sadece yazıda kalmadı...                                           Mehmet Oruç / Türkiye Gazetesi /   13.04.2001