Sanırdım gündüzdü onlarla gecem,

İçimde ümitti dost bildiklerim.

Ne zaman yıkılıp yere düştüysem,

Bırakıp da gitti dost bildiklerim.

 

Hepsi varken baharımda, yazımda;

Kışın bir burukluk kaldı ağzımda,

Seneler senesi oysa gözümde,

Cihana eşitti dost bildiklerim.

 

Nerede o sözlere kandığım günler?

Her gülen yüzü dost sandığım günler,

Acıdan kahrolup yandığım günler,

Ta canıma yetti dost bildiklerim.

 

Meydana çıkalı asıl çehreler,

Aydınlanmaz oldu artık geceler,

Yalanlar tükendi, indi maskeler,

Birer birer bitti dost bildiklerim.

 

Korkar oldum bana "dostum" diyenden,

Yoksa yok olandan, varsa yiyenden,

Ne onlardan eser kaldı ne benden,

Beni benden etti dost bildiklerim.

Ümit Yaşar Oğuzcan

Yeni bir şoför yeni bir minibüs satın alır. İlk sefere çıktığı gün yolcuları doldurup yola çıkar. Minibüsü öyle hızlı kullanmaktadır ki, en arka koltuktaki bir ihtiyar, şoföre der ki:

- Biraz yavaş git oğlum! Kaza yapacaksın!

- Baba, sen bu marka minibüsü bilir misin?

- Hayır bilmiyorum oğlum.

- O zaman otur yerine! İşime karışma!

Bir virajdan hızla dönünce, kazadan kurtulurlar. Bu defa orta yaşlı bir kadın seslenir:

- Şoför bey! Rica ederim yavaş git! Evde çoluk çocuğumuz bekliyor.

- Abla, sen bu marka minibüsü bilir misin?

- Hayır nereden bileyim?

- O zaman sus, bana müdahale etme!

Minibüs öyle süratli gitmektedir ki, herkesin yüreği ağzına gelir. Şoförün arkasındaki adam, dayanamayıp bağırır:

- Şoför Bey, sen canına mı susadın?

- Abi, sen bu marka minibüsü bilir misin?

- Evet biliyorum, ne olacak?

- Çabuk söyle, bunun freni nerede?.

Şekli iki benzer parçaya bölebilecek misiniz?
(Cevabı yarın)