İslâmiyetin ilk yıllarında, Bilâl-i Habeşî radıyallahü anh, Mekke’de bir kâfirin kölesi idi. Tenha bir zamanda puthaneye gidip putlara hakâret ederken puthanenin hizmetçisi bunu gördü, müşriklere haber verdi. Müşrikler, Hazret-i Bilâli sıcak kumlara yatırarak kollarını, ayaklarını bağladılar. Müslümanlıktan dönünceye kadar işkence edeceklerini söylediler. Buna rağmen o, ‘’Allah bir!.. Allah bir!..” diyerek dinden dönmeyeceğini tekrarlıyordu.

Hazret-i Ebû Bekir kâfirlere gidip, Hazret-i Bilâl’i satın almak istediğini bildirince, onlar satmayacaklarını, ancak kölesi olan Âmir ile değiştirmelerinin mümkün olduğunu söylediler. Halbuki Âmir, kâfirdi ve Hazret-i Ebû Bekir ona; “Sen Müslüman ol, bütün malınla beraber azat edeyim.” derdi de yine Müslüman olmazdı. Hazret-i Ebû Bekir üzülür ve azat etmezdi. Müşriklerin değişme teklifi üzerine bu fırsatı değerlendirip  bütün malı ile Âmir’i onlara vererek, Hazret-i Bilâl’i onlardan kurtardı. Hemen elele tutuşarak  Resûlullaha götürdü ve azat ettiğini arz etti. Peygamberimiz de duâ buyurdu.

Bu hâdise üzerine Hazret-i Ebû Bekir’i  öven Leyl sûresinin onsekizinci âyeti kerîmesi nâzil oldu.

İki acemi avcı uzakta bir yaban keçisi görüp ateş ederler. Vakit akşam üzeri ve ortalık alacakaranlıktır. Alelacele soyup ateşte kızartıp bir güzel karınlarını doyururlar. Üstüne de birer cigara tellendirirler ki, yanlarına biri yaklaşıp selâm verir. Avcılara sorar:
- Ağalar, sabah giderken eşeğim buralarda doğurmuş idi, gördünüz mü?
İki avcı birden gözgöze gelirler. İçlerinden biri mırıldanır:
- Odur oooo!..