Hazret-i Ebû Bekir, çoluk-çocuğunun nafakasını sağlamak için hazır elbise alıp satardı. Yani, tüccardı. Devlet başkanlığına seçildiğinin ikinci günü yine birkaç takım elbise alıp pazara doğru gitmeye başladı. Yolda Hazret-i Ömer ona sordu:

- Nereye gidiyorsun?

- Pazara gidiyorum.

- Niçin gidiyorsun?

- Şu elbiseleri satacağım.

- Şu anda siz, Müslümanların hükümdarı olarak bulunuyorsunuz. Bunları satmakla meşgul olursanız devlet işleri aksamaz mı?

- Peki, çoluk çocuğumun nafakasını kim temin edecek?

- Biz devlet hazinesinden size yetecek kadar ayırırız.

Bunun üzerine Hazret-i Ebû Bekir, geri döndü ve hazineden bir miktar maaş alarak, zamanını devlete ve millete hizmetle geçirdi.

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurur ve kendisi de pencereye oturup, “Bakalım neler olacak?” diye seyreder. Ülkenin tüccarları, kervancıları, saray görevlileri birer birer kayanın etrafından dolaşıp saraya girerler. Pek çoğu da; “Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor.” diye kralı yüksek sesle tenkit ederler.

Birgün, sırtındaki küfe ile saraya meyve ve sebze getirmekte olan bir köylü çıkagelir. Kayanın yanına gelince, sırtındaki küfeyi yere indirir ve iki eli ile kayaya sarılır ve ıkına sıkına itmeye başlar. Sonunda kan ter içinde kalır, ama kayayı da yolun kenarına çeker. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereyken, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görür. Keseyi açar. İçi altınla doludur. Bir de kralın notu vardır içinde: “Bu altınlar, kayayı yoldan çeken kişiye aittir.”