MAKALE - VİNÇTEKİ NAMAZ

Dün, 15.00 sıralarıydı. Telefonla görüşürken bir taraftan da E-5’le havaalanı istikametine bakıyorduk. Bu gibi durumlarda bakışlar, konuşma kontrollüdür. Zihin, olanca dikkatini konuşma konusuna teksif ettiğinden bakılsa da fazlaca bir şey görülmez.

Dün de böyle idi. Lâkin konuşmanın bir bölümünde inanılmaz üstünlükteki bir tablo ile karşılaştık. Ve gördüklerimizi, bahsi keserek telefonun diğer ucunda bulunan zâta da naklettik. Âdeta bir naklen yayın yaşadık.

Size de anlatalım: Karşımızdaki inşaatta bir vinç yükseliyor. O bildiğiniz vinçlerden. Sarı renkli. Bir ucunda ağırlık, diğer tarafı malzeme kaldırmaya yarayan ve yatık çalışan bir elektrik direğini andıran devâsâ malûm âlet.

Bir işçi, dün saat 15.00 sıralarında yerden tahminen 30 metre yükseklikteki o vincin ağırlık taşıyan bölümündeki küçücük düzlükte öğlen namazına durmuş Rabbine secde ediyordu...

Vinç, bir paydos sırasında yere paralel vaziyette sabitlenmişti. İşçi, kıyamda, rükuda ve secdede namazını edâ etmekteydi. Güneş haylice yakıyordu. Hararet o yükseklikte daha da fazlaydı.

Yüksekliğe ve sıcağa rağmen bir kul huşû içinde namazdaydı. Bu idrakteki bir kardeşimizin namazdan sonra ümmeti Muhammed’e yani bizlere duâ ettiğine de eminiz.

Neler düşünmedik ki!.. Resimlemek, kameraya almak. Yetişmezdi, vazgeçtik... Mükâfatlandırmak... Ve; daha neler düşündük.

O işçi belki bir Türk, belki bir Kürt, belki de bir Arnavut’tu. Kalbimiz, onunla beraber atıyordu. Kurtuluşumuz belki de o işçinin duâsı ile. İnsanın alnının secdeye değmesi ne şanstır!..

Her şey tevâzu ile başlıyor.                                                                               Rahim Er / Türkiye Gazetesi / 12.05.2000