Untitled Document

MANZUM MENKIBE - AKŞEMSEDDİN HAZRETLERİ

Hacı Bayram-ı Veli, ehl-i hâl bir kişiydi,

Akşemseddin Efendi de onun talebesiydi.

Vefâtı yaklaşınca, Hacı Bayram Velî’nin,

Buyurdu; (Cenâzemi yıkasın Akşemseddin.

Ve yine o kıldırsın cenâze namazımı,

Ona iletirsiniz, benim bu niyâzımı.)

O, bunları söyleyip, az sonra etti vefât,

O vakit Akşemseddin orada yoktu fakat.

Kimse de bilmiyordu nerede olduğunu,

Lâkin bulmak lâzımdı, nerdeyse derhal onu.

Zira açık olarak yapılmıştı vasiyyet,

Herkes bir şey diyordu karıştı hâl, vaziyet.

Üzüntüsü son hadde gelmiş iken herkesin,

Birden işitildi ki; “Geliyor Akşemseddin”

Ne yapacaklarını şaşırmışken cümle halk,

Bu haber üzerine, sevince oldular gark.

Karşıladılar hemen koşarak kendisini,

Ardından bildirdiler, bu vasiyyet emrini.

Ve kendi elleriyle defnedip kabre onu,

Sordu, kime ne kadar borcu bulunduğunu.

“Doksan bin akçe” idi, borçları mürşidinin,

Onu da, almış idi kullara hizmet için.

Aldı kendi üstüne “Otuz bin” akçesini,

Yakınları aldılar, kalan bakiyyesini.

Akşemseddin Efendi, o otuz bin akçenin,

Yirmidokuzbinini ödedi hemen peşin.

Bin akçe kaldı yalnız, o gün onu verince,

Onu da, alacaklı istiyordu hemence.

Birkaç gün müsaade istedi o kimseden,

Lâkin izin vermedi, istedi yine hemen.

Hatta sert bir lisanla sıkıştırınca gâyet,

Üzülüp, o kimseyi içeri etti dâvet.

Hânesinin önünde vardı küçük bir bahçe,

Buyurdu; (Şu bahçeye gir de topla bin akçe!)

O kimse, girdiğinde o bahçeden içeri,

Gördü hayret içinde binlerle akçeleri.

Zira her bir ağacın ve her ot ve nebatın,

Yaprağı üzerinde, duruyordu bir altın.

Başladı toplamaya onları yerlerinden,

Aldıkça, başka altın konulurdu yeniden.

Utandı mahçup oldu, vazgeçti bin akçeden,

Şaşkın bir vaziyette, çıkıverdi bahçeden.

Gelip dedi; (Efendim, çok özür diliyorum,

Kalan alacağımı, artık istemiyorum.)

DÜNKÜ CEVAP

Tabak ağırlığı, 4 bardak ağırlığına eşittir.


Erkek : Murad - Kız : Melike  - Yemek : Düğün çorbası, Soğan yahni, Pilav, Aşure