Gariplik tuttu boynumdan,

Büker Mevlâya Mevlâya...

Gözüm her derdi gönlümden,

Döker Mevlâya Mevlâya...

 

Dolaştım beldeler; boylar,

Urum, Türkmen, Arap köyler,

Pınarlar, çeşmeler, çaylar,

Akar Mevlâya, Mevlâya...

 

İnandım aşk-ı mutlak bir,

Gönül bir, sevgi bir, Hak bir;

Dilim doksan dokuz tekbîr,

Çeker Mevlâya, Mevlâya...

 

İlâhî, zincirim çözdür!

Kaçıp gitmem, sözüm sözdür,

Benim hürriyetim gözdür;

Bakar Mevlâya, Mevlâya...

 

Musalla köşküdür karşın,

Nasibin üç buçuk arşın.

Hedefsiz kurtulan kurşun,

Seker Mevlâya, Mevlâya...

 

Senin yurdun ırak iller,

Mekân tutmaz garib kullar;

Bekir var git bütün yollar,

Çıkar Mevlâya, Mevlâya..

 

Bekir Sıtkı Erdoğan

Bekir Sıtkı Erdoğan

 Münâkaşa hiçbir yerde câiz değildir. Dostların dostluğunu azaltır, düşmanların ise düşmanlığını artırır. Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

“Haklı iken, münâkaşayı terkedene, Cennetin ortasında bir köşk verilir.”

“Haklı da olsa, münâkaşayı terketmeyen, hakîki imâna kavuşamaz.”

Öfkelenmek de iyi değildir. Âmirin öfkelenmesi ise daha kötüdür. Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

“Sultan öfkelenince, şeytan ona musallat olur.”

“Öfkelenen kimse, dilediğini yapmaya gücü yettiği hâlde, yumuşak davranırsa, Allahü teâlâ da onun kalbini emniyet ve imân ile doldurur.”

“Öfke, şeytanın vesvesesinden hâsıl olur.”

Öfke, kibirden doğar. Öfkelenen kimse, Peygamber efendimizin bildirdiği “Allahümmagfir li-zenbî ve ezhib gayza kalbî ve ecirnî mineşşeytân.” duâsını okumalıdır!