Osmanlı âlim ve velîlerinin en meşhûrlarındandır. Büyük devlet ve ilim adamı idi. Asıl ismi Ahmet Şemseddîn’dir. Dedesi Kemâl Paşaya nisbetle “İbni Kemâl” veya “Kemâl Paşazâde” diye tanınmıştır.

1468 (H.873) yılında Tokat’ta doğdu. İbni Kemâl hazretleri durmadan geceli gündüzlü devlet-i ebed müddet için çalıştı. Din için, devlet için, halk için gayret etti. Eşsiz ve sayısız ilmî eserler verdi. 16.4.1534’de vefât etti. Cenâze namazı Fatih Câmii’nde büyük bir kalabalık tarafından kılınıp Edirnekapı dışındaki Mehmet Çelebi zâviyesine defnedildi.

Ahmet İbni Kemâl hazretlerinin herkese öğüt ve nasîhat niteliğinde darb-ı mesel hâlini almış kıt’a ve beyitleri vardır. Bunlardan bazıları şunlardır:

“Kısmetindir gezdiren yer yer seni,

Arş’a çıksan, âkıbet yer yer seni.”

“Her ki gayrın yolunda kazdı kuyu,

Kendi düştü kuyuya yüzü koyu.”

“Hemişe çok yanılır söyleyen çok

Ki söyler bulduğun dilde kemik yok.”

“Kıl iyilik suya at, bile balık

Balık bilmezse, bilir ânı Hâlık.”

“Kişinün kadri eldeyken bilinmez,

Yerinde gevhere rağbet kılınmaz.”

“Sakla kurt enciğin derin oysun,

Besle kargayı gözlerin oysun.”

“Kuru yaş ile âdem baş olmaz,

Kişiden iş sorulur yaş sorulmaz.”

• Yanık yer, buz veya su ile soğutulur.
• Steril bir gazlı bezle örtülür veya sarılır.
• Büyük yanıklarda hastaya sık sık su içirilir.
• Kabaran yerler patlatılmaz.
• Yaralara, merhem, yağ, vazelin sürülmez.
• Yaraların üzerine elle dokunulmaz ve pamukla örtülmez.
• Daha evvel yapılan pansuman yara üzerinden kaldırılmaz, üzeri beslenir.
• Fındık kadar sönmüş kireç, bir fincan suda eritilir. Suyu alınıp, aynı miktar zeytin yağı ile karıştırılır.