Büyükler buyurur ki: “Yatağa yattığında,

Bil ki, ölüm bekliyor yastığının altında.”

Sevdiklerimiz bir bir dünyadan ayrılıyor,

Her biri, bu gerçeği bize hatırlatıyor.

“Abdülhakim Abi” de kurtuldu bu dünyadan,

Cennet nimetlerine vasıl olmuştur şu an.

Mâsum çocuklar gibi, temiz ve saftı gayet,

Yakînen tanıyanlar, bilirler bunu elbet.

Bir hizmeti vardı ki, yapmıştı senelerce,

Çok sevap ve duâlar almış idi böylece.

Her kimin bir yakını vefât etseydi eğer,

“Abdülhakim Abi”ye verilirdi ilk haber

Yıkama, kefenleme, tabut ve kabir yeri,

O koşup, bir çırpıda yapardı bu işleri.

“Yıkama”dan tutun da, “defin” olana kadar,

Ne iş varsa, hepsiyle olurdu alâkadar.

Ve lâkin refikası, mühimce bir hastalık,

Geçirince, dünyası karardı onun artık.

Onun üzüntüsünden, kendi de oldu hasta,

Soğudu bu dünyadan, gülmez oldu o hatta

Almadı bu dünyanın bir şeyinden haz ve tat,

Nezih bir hayat sürüp, “şehiden” etti vefât.

Binlerce sevenleri, demeyip uzak yakın,

Koştu cenazesine her yerden akın akın.

O, “iyi bir insan”dı, cümlemiz şâhit buna,

İnşallah kavuşmuştur Allahın gufrânına.

Rabbimizin rahmeti, onun üstüne olsun

Kabri, Cennet nûruyla, nimetleriyle dolsun!

Muhterem babasına, kıymetli annesine,

Rabbimiz sabır versin oğluna, zevcesine

Enver abi ve cümle yakınlarına da hep.

İhsan etsin Rabbimiz, huzur, sıhhat, âfiyet.

      Abdüllatif Uyan/Türkiye Gazetesi/31.03.2001

         (Vefâtı 25.03.2001)