HATIRA - KIBRIS GAZİSİ

Bugün de size, kalp krizi neticesinde aramızdan ayrılan, Holdingimizin Güvenlik Müdürü Necati Yazıcı ağabeyin, bize anlatmış olduğu bir hâtırasını nakledeceğim. O, Kıbrıs Barış Harekâtına katılan bir gâzi idi. Bize şöyle anlatmıştı:

“Harekatın ilk günüydü. (20.07.1974) Arkada havan toplarının desteğiyle önde belirlediğimiz siperlere sıçrama harekâtı yapıyorduk... Havan mermisi bir acayiptir. Yerinden fırladıktan sonra havada uzun ve genişçe bir kavis çizerek toprağa düşer ve düştüğü yeri âdeta Cehenneme çevirir. Bir ara havan mermisi tepemizde uçuşuyor, biz ise pür dikkat koşuyorduk. Yine aynı sesin toprağa inip gümleyeceği andan önce “tam sipeer” diyerek yere kapaklandık.

O anda müthiş bir şey oldu. Saniyeler arasında enseme “küt” diye ağır birşey düştü. Ardından kulağımdan boynuma doğru ılık ılık birşeylerin akmaya başladığını hissettim. Başımı yukarı kaldırıp, yan dönüp kendimi kontrol etmem imkânsız. Bir an tüylerim diken diken oldu. Şöyle hafif ve ürkek hareketlerle sol elimi boynuma götürüp, aşağı doğru ılık ılık akan sıcaklığa değdirip çektim. Gördüğüm manzara bir kere daha ürpertti beni. Elim kıpkırmızı kan olmuştu. Dedim ki; “Galiba yaralandım.” Ama en ufak bir acı yok. Sancı yok. Ensemde koca bir ağırlık, avcumun içiyse kan dolu. Allahım bana ne oldu? Bir rüyâda mıyım ben?

Derken, âni bir hareketle çekip aldım ensemdeki ağırlığı... Bir de baktım ki, enseme düşen kocaman bir insan kolu... Şarapnelin paramparça ettiği bir kol... O anki duygularımı anlatmak imkânsız. Kolu kenara bırakıp aynı hızla sıçrama harekâtına devam ettik.

Savaş!.. Öyle acımasız, insanı öylesine çileden çıkartan bir şey ki, adını dahi anmak istemiyorum. Savaş öylesine insanî duygulardan uzak ki, bunu yaşamayan bilmez.”

Hepimiz o anda, sanki Kıbrıs’tan az önce dönmüş bir gâzinin yanıbaşındaydık. O ise gözü uzaklarda şehâdet şerbeti içen arkadaşlarını hayâl ediyor gibiydi.

Necati Ağabey! Mekânın Cennet olsun!

Ünal Bolat / Türkiye Gazetesi / 22.02.2001