“Onların Hatay’da Gözü, Bizim Onlarda Toprağımız Var” başlıklı, Murat Bardakçı’nın yazısından bazı kısımlar:

Süleyman Şah, Anadolu'yu fetheden Selçuklu hükümdarı Alparslan'ın yüksek rütbeli kumandanlarındandı ve Malazgirt savaşından sonra Anadolu'nun fethini tamamlamakla görevlendirilenlerin arasındaydı. Senelerce akınlar yaptı. Anadolu'daki Bizans ordularını batıya doğru sürdü ve Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun arkasından ortaya çıkan Anadolu Selçuklu Devleti'nin kurucularından oldu... Süleyman Şah vefât edince Fırat vâdisinin sol sahilinde yeralan, bugün Rakka ile Meskene şehirleri arasında kalan Câber Kalesi'nin eteklerine defnedildi.

Seneler gene geçti ve Kurtuluş Savaşı yılları geldi. Suriye, Birinci Dünya Savaşı'ndan itibaren Fransız işgalindeydi. Lozan öncesinde masaya oturan Türkiye'yle Fransa arasında Ankara'da 1921'in 20 Kasım'ında bir ön barış antlaşması imzalandı ve Fransa, antlaşmanın 9. maddesiyle Câber Kalesi'ndeki; ‘‘Türk Mezarı’’nın (1.5 dönüm) Türk toprağı olduğunu kabul etti.

Suriye, Fransız hakimiyetinden çıkıp tam bağımsızlığını kazanmasından sonra da bu antlaşmaya aynen uydu.

Ama Süleyman Şah ölümünden 900 küsur sene sonra, 1973'te yerinden oldu. Suriye, Caber Kalesi'nin bulunduğu bölgeyi sular altında bırakacak olan El-Esad Barajı'nın inşasına başlayınca, Ankara'yla Şam arasında varılan bir antlaşmayla Türk Mezarı eski mekânına benzeyen bir başka yere taşındı. Süleyman Şah için orada yeni bir türbe yapıldı ve bir müfreze asker bulundurulup bayrak çekme hakkı bu yeni türbede devam etti...
Türkiye Cumhuriyeti sınırları dışında kalan ama bizim olan ve çoğumuzun bilmediği ‘‘Türk Mezarı’’nın öyküsü, kısaca işte böyle.

Murat Bardakçı - 18-6-2000