... Ünlü modacı Cemil İpekçi, kendisiyle yaptığımız görüşmede çok enteresan bir yorumda bulunmuştu: "Müminden kimseye asla kötülük gelmez. Ben müminim diyen kimse bütün güzellikleri kendinde toplamaya adaydır. Bütün çirkinliklerden uzaklaşan kimsedir. Bir kimse eğer böyle olmaya çalışmıyorsa gerçek mümin değildir.

"Bu sözleri dinlerken şöyle meydanlarda, kürsülerde şurada burada yapılan bağırışmaları, küfürleşmeleri, sille tokat birbirine giren insanları hayal ettim. Neydi pay edilemeyen? Para mı? Bugün var yarın yok. Vehbi bey onca mal mülkten yanında ne götürdü? Şöhret mi? Gelip geçici. İşte Clinton, artık; "Eski Devlet Başkanı" denilerek söyleniyor...

Geriye ne kalıyor? Bir kuru öfke, bir bencillik, bir doymak bilmeyen ihtiras... Bu acı gerçek, bırakın dostu, ahbabı, arkadaşı, ne yazık ki kardeşler arasında bile böyle oluyor. Kardeş kardeşe en ağır hakaretlerde bulunabiliyor, hatta birbirinin kanına bile girebiliyor. Şöyle mâziye bir göz atarsak toprağa verdiğimiz nice yakınımız, analarımız, babalarımız gelir gözlerimizin önüne. Sonra arkalarından yapılan mal bölüşümleri. Sanki onlara yâr olmayan o topraklar bize yâr olacakmış gibi...

Ünal Bolat / Türkiye Gazetesi / 

02.02.2001