MAKALE - ÖZÜMÜZ ÖZBEKİSTAN

        Ürgenç havaalanının açılışı için bir uçak dolusu gönül elçisi ile Özbekistan'a uçuyoruz. Günlerden 13.4.2000.
        Taşkent'e inip otele yerleştiğimizde akşama az bir zaman vardı. Hey'eti alıp Ali Şîr Nevâî abidesine götürdük. Çok güzel bir park. Ufukta turkuazın hâkim olduğu kubbeler ve asırlar öncesinden gelen Ali Şîr, Çağatay lehçesinin en büyük şâiri.
        Cumâ sabahı "tayyare ile" Köhne Ürgenç'e uçtuk. Ürgenç'in bir şehir adı olduğunu yakın zamana kadar bilmiyorduk. Ürgenç, milletlerarası havaalanı hizmete girdikten sonra 45 dakika mesafedeki Hiva'ya yol alıyoruz. Burada tabiat şaha kalkmış. Bir tesbitimiz oluyor. Bu tesbiti de bakanla paylaşıyoruz:
        "Burası aynen Çukurova. Demek ki, buralardan göçenler, Anadolu'da muhtelif yerleri dolaştıktan sonra geldikleri yere en fazla benzediği için Çukurova'yı yurt tutmuşlar."
        Daha Taşkent Havaalanına iner inmez fark ediliyor. İnsan, yabancı bir memlekete geldiğine aslâ ihtimal vermiyor. Sanki doğma büyüme oralı. Bunu bütün Özbekistan'da hissediyorsunuz. Daha doğrusu Türkistan'ın tamamında.
        Hiva, Hiva Hanlığı'nın merkezi. Eserler inanılmaz güzellikte. O minareler, o mihraplar, o İslâm harflerinin sülün bakışları... Çini ayrı güzel, halı ayrı, el işçiliği apayrı.
        Rehberimiz Gülümhan hanımefendi anlatırken, zihnimiz sürekli Endülüs'le köprü kuruyor. Asya'nın ortasındaki bu şaheserlerin kardeşleri bir de tâ Endülüs'te Kurtuba'da, Elhamra'da.
        Bir yere girdik, bir Hân'ın kabri varmış. Yine bir turkuaz çağlayanını yaşıyoruz. Kabirdeki Hân'ın ismini sorduk, I. Rahîm Hân'mış. Bir de İkincisi varmış. Ne tesadüf ki, Finlandiya'da da Tatar Türkleri'nin o tertemiz kabristanına gittiğimizde karşımıza ilk çıkan Rahîme hanım isminde bir müminenin mezarı idi.
        Özümüz Özbekistan'dan gelme. Özümüz Özbekistan; atalar yurdu, kardeşler yurdu, büyükler yurdu.

Rahim Er t Gazetesi 17.4.2000

Erkek : Nusret - Kız : Semahat - Yemek : Sütlü çorba, Tavuk kızartması, Pilav, Revani