Bir kadın her söze ve işe başlarken Besmele çekerdi. O kadının münâfık bir kocası vardı. Besmele çekmesine çok kızardı. Hanımını Besmele ile ilgili bir işte mahcup etmeye karar verdi. Hanımına birgün, içerisinde para bulunan bir kese verdi. "Bunu sakla, sonra senden isterim." dedi. 
         Hanımı keseyi Besmeleyle bir yere koyup üzerini örttü. Kocası, hanımının haberi olmadan gidip keseyi yerinden aldı. Onu bahçedeki kuyuya attı. Sonra gelip hanımından keseyi vermesini istedi. 
         Kadın keseyi koyduğu yere gelip, Besmele çekti. Allahü teâlâ o anda Cebrâil aleyhisselâma, yeryüzüne inip keseyi yerine koymasını emretti. Cebrâil aleyhisselâm keseyi kuyudan alıp suları akar bir vaziyette yerine koydu. 
         Kadın keseyi almak için elini uzatınca, ıslak bir hâldeki keseyi orada buldu. Kadın, "Bu kese nasıl ıslandı?" diye hayretler içindeydi. Hiçbir şeyden habersizce, onu alıp kocasına verdi.
         Bu durum karşısında hayretler içinde kalan kocası da hemen tevbe etti ve sâlih bir Müslüman oldu. Bundan sonra her işe başlarken ve birşey yaparken Besmele çekmeye başladı.