Anaya, babaya iyilik ve ihsan, evlât üzerine farzdır. Allahü teâlâ İsrâ sûresinde buyuruyor ki:

“Ana ve babadan biri veya ikisi ihtiyarladığında usanıp da öf deme! Ağır söz söyleme! Onlarla yumuşak ve tatlı konuş!”

Hadîs-i şerîfte de buyuruldu ki:

“Cenâb-ı Hakkın rızası, ana-babanın rızasında, kızması da ana-babanın kızmasındadır.”

Ana-babaya karşı alçak gönüllü olmalı, yaşadıkları müddetçe onlara hizmet etmeli ve bununla onların rızalarını kazanmalıdır. İbni Abbâs radıyallahü anh; “Ana-babana karşı, kusurlu, güçsüz, aşağı bir kölenin, sert kaba efendisine karşı bulunduğu hâl içerisinde ol!” buyurdu.

Peygamber aleyhisselâm;

“Burnu yere sürtmüştür, burnu yere sürtmüştür.” buyurdu. “Kimin, Yâ Resûlallah” dediler. “Ana ve babasından biri veya ikisi yanında ihtiyarladığı hâlde, Cennete girmeyenin.” buyurdu.

Anne ve babasını beğenmeyerek; “Ben onların oğlu, kızı değilim.” dememelidir. Çünkü Resûlullah buyurdu ki:

“Benim annem-babam onlar değildir diyene, Allahın, meleklerin ve bütün insanların lâneti olsun. Allahü teâlâ böyle diyenin farz ve nâfilelerini kabul etmez.”